Roze-gebouw-ongekunsteld

The Eternal Me: een mystiek moment vastgelegd in gips

De performance The Eternal Me vindt plaats vlak achter een drukke straat in Rotterdam, op een kleine zandvlakte die vergeten lijkt door de rest van de wereld. De schemering, de klassieke zang, de bakjes met mysterieuze vloeistoffen en de vrouwen in zwarte gewaden maken dat je je in een ritueel waant, een mystiek spel van dans, muziek en beeldende kunst.

Het gevoel dat je een ritueel aanschouwt, blijft aan wanneer de zangeressen water en gipspoeder beginnen te mengen in teiltjes op de grond. De lange jurken van de danseressen gaan uit, het enige wat ze nog dragen is een badmuts. Hierdoor blijft het menselijk lichaam in de meest pure vorm over, glad en naakt. De dansers brengen hiermee het lichaam in zijn essentie terug, niet veel anders dan het lichaam waarmee je wordt geboren. Ook theater wordt hier teruggebracht tot zijn oorsprong: de eerste vormen van theater worden namelijk aangewezen in het heidens ritueel. Al rond 1870 voor Christus werden dramatische elementen gebruikt bij rituele ceremonies en de vertellingen van volksmythes in Mesopotamië.

Wat volgt is een dans die de twee performers steeds meer met elkaar in contact brengt, tot ze als het ware samengesmolten zijn. Het is heel intiem en vol van emotie. De dansers worden begeleid door een sterk gevonden combinatie van zangpartijen uit de barokmuziek en een elektrische gitaar.

Wedergeboorte

Uiteindelijk wordt duidelijk wat het doel is van de performance: de danseressen worden het skelet van een sculptuur. Hun dynamische dans wordt vervangen door een langdurig stilstaan. De toeschouwer wordt gedwongen om ongewoon lang te blijven kijken naar een stilstaand beeld. Je wordt je steeds meer bewust van de tijd die verstrijkt, terwijl het toneelbeeld bevroren blijft. Daarmee raak je als toeschouwer in een soort trance, die versterkt wordt door de zangeressen die ondertussen rondlopen over de zandvlakte. Je wordt omringd met hun klanken, die een betoverende werking lijkt te hebben.

En dan, na lang wachten, vindt er een wedergeboorte plaats. De danseressen breken voorzichtig los van hun sculptuur. De muziek wordt aangevuld met een regen van hard geworden stukjes gips die op de grond vallen.

Wat over blijft

De performance is prachtig en vol van betekenis. De danseressen worden opnieuw geboren, maar tegelijkertijd is het een herinnering aan onze tijdigheid. Het materiële is dan het enige dat overblijft, net zoals de lege huls die het sculptuur geworden is. Om dit over te brengen, is de vorm perfect gekozen: theater is vluchtig en laat niets achter, terwijl een sculptuur tastbaar is en eeuwen kan overleven. The Eternal Me is hierin een voorbeeld voor kunstenaars: het beperkt zich niet tot één kunstvorm of stroming, maar overschrijdt allerlei grenzen. Dit maakt het tot een prachtige performance waar je over na blijft denken.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.