Wachten-ongekunsteld

Ontroerend eenvrouwstheater

Een ware stand-upsetting zoals je die vaak in films ziet: de toeschouwers zitten in kleine groepjes verspreid aan tafeltjes, veel intiemer dan de pluche stoelen van het doorsnee theater. Toch is de voorstelling van Marijke Meems, met de briljante titel Ik blijf liever zwemmen dan dat ik een keuze maak, geen standaard cabaret of stand-up comedy. Zelf noemt ze het ‘eenvrouwstheater’.

Een liedje hier, een grapje daar, een levensvraag of een brok in je keel: Ik blijf liever zwemmen dan dat ik een keuze maak heeft het allemaal. Aan de hand van vele elementen legt Meems uit dat zij een piekeraar is die het moeilijk vindt om keuzes te maken. En tja, wie niet? Meems kan herkenbare gevoelens mooi verwoorden, verbeelden en bezingen. ‘De trein raast maar door, alsof ik niets wil, maar ik wil dat ‘ie stopt’.

Ze is hartverwarmend, bijvoorbeeld wanneer ze een klein kind speelt dat beschrijft wat het later wil worden en daarmee uitkomt op het zwartgallige toekomstbeeld van een overspannen moeder achter de tralies, van voogdij ontzegt. Grappig, maar vooral ontroerend. Nog hartverwarmender is Meems als ze zingt: haar stem is een tikje breekbaar, haar teksten zijn scherp. Je gaat vanzelf van haar houden.

Jammer is dat Meems het onderwerp een beetje op de oppervlakte houdt. In haar vele anekdotes en scènes stelt zij een probleem aan de kaak: ze denkt teveel na, waardoor de wereld aan haar voorbij raast. Maar het enige wat ze doet is dit probleem bij het publiek neerleggen. Ze gaat niet op zoek naar een oplossing, ze betrekt het niet op het publiek, ze laat haar twijfel alleen bij de toeschouwer sudderen.

Afwisseling zonder chaos

Meems wisselt af tussen een paar sketches die steeds terugkomen, persoonlijke anekdotes en muziek. Het is fijn dat de scènes steeds terugkeren, het geeft de voorstelling structuur en de scènes een extra lading. De voorstelling is geen hectisch cabaretverhaal met één rode draad, er zijn meerdere gekleurde draden die door elkaar gevlochten zijn. Dit maakt de voorstelling fris en afwisselend, Meems blijft boeien.

Om de zoveel tijd hoor je een voice-over, een quizmaster, die de show onderbreekt en de actrice steeds laat kiezen tussen twee kwaden. Geen enkele keer weet zij een bevredigend antwoord te geven voor de tijd voorbij is. Je weet hoeveel vragen Meems moet beantwoorden en per ronde zijn er telkens twee. Dit maakt de voorstelling dus nog extra overzichtelijk en er wordt automatisch een climax opgebouwd naar de allerlaatste vraag en het allerlaatste antwoord. Want zoals in het begin al wordt aangegeven: in een quiz wordt het telkens een beetje moeilijker.

De kracht van grilligheid

Meems zegt zelf dat haar voorstelling niet in een hokje te stoppen valt. Het heeft van alles wat: van kleinkunst, van cabaret, van toneel, en de vrolijke x-factor van Meems zelf. Er wordt gelachen, soms moet je een brok wegslikken en je wordt aan het denken gezet over je eigen keuzes en voorkeuren. Misschien kon Meems gewoon niet kiezen wat voor soort voorstelling ze wilde maken. Dan is haar onvermogen om te kiezen dus niet haar probleem, maar juist haar kracht.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.