millenials-cox-janssens-ongekunsteld

Millenials: afstand tussen generaties verbeeld

‘They live in the city. More than half of their immediate predecessors haunted the fields. Yet, having become aware of the environment, these prudent and respectful students pollute less than we unconscious and narcissistic adults.’ – Michel Serres

Ik was zeer geïntrigeerd door het leesbare boekje Thumbelina: The Culture and Technology of Millenials (2015) van de Franse filosoof Michel Serres. Daardoor werd mijn interesse gewekt voor het thema en de tentoonstelling over millenials in het Museum Arnhem. De positieve visie op het onderwerp die deze 86-jarige erop nahoudt, doet vermoeden dat hij zelf ook wel een millenial had willen zijn. Voor Serres geen clichés in de trant van ‘vroeger was alles beter’. Zoals ook uit het voorgaande citaat blijkt, is het volgens de filosoof juist nu beter.

De thema’s die in het citaat aan de orde komen – het leven in de stad versus het platteland, het milieubewustzijn en bovenal de kloof tussen generaties – vormen ook de inspiratiebron voor veel van de kunstenaars die hebben bijgedragen aan de Arnhemse tentoonstelling. Zo loopt in een videowerk van Taus Makhaheva iemand gehuld in zware wollen kleren op handen en voeten tussen een schaapskudde om zo dicht mogelijk bij de natuur te komen. Melanie Bonajo laat oudere generaties aan het woord over moderne technologie en hulpmiddelen zoals de pil en de stofzuiger, eveneens in een video: Progress vs Regress (2016). Inge Meijer toont de vervreemding die optreedt wanneer jonge kinderen contactadvertenties van volwassenen uitspreken in de video: You of Me (2013). Het is opvallend dat de meest gebruikte vorm van de kunstwerken de film is. Met dit bewegende medium worden de verschillen tussen de verscheidene generaties die vandaag leven meer belicht dan de overeenkomsten.

In een andere ruimte worden werken over de Brusselse aanslagen door IS gecombineerd met beelden en geluid van een interview met vroegere aanhangers van een communistische partij. Zij worden ondervraagd over hun verwachtingen toen zij zich aansloten bij de partij. In dezelfde zaal tonen Google Maps-tekeningen plaatsen waar migranten werden mishandeld en vermoord. Een ander opvallend werk is een standbeeld van een jongen met capuchon ver over zijn hoofd, dat je pas ziet als je ertegen oploopt. Het werk doet je nadenken over de manier waarop je je door het dagelijks leven beweegt, de angstreflexen die door het plotseling opdoemen van zo’n gestalte worden opgewekt. Door de combinatie van verbeeldingen van actualiteit en geschiedenis wordt er een brug tussen de twee geslagen. Hiermee wordt het wij/zij-denken overstegen. Een terreurgroep aanhangen valt niet goed te praten, maar een ideologie uitdragen en daarin soms doorslaan is van alle tijden en alle werelddelen. Inleving is pas mogelijk als je niet meer focust op de vervreemding, maar juist op de overeenkomsten.

Om hier nog eens over na te denken dronk ik een koffie in het museumcafé. Het café biedt een prachtig uitzicht over de natuur van Arnhem en is dan ook niet voor niets het visitekaartje van het museum. Niet alleen vanwege de toenadering tot het landschap heb ik het idee dat dit café ook een ruimte van de tentoonstelling had kunnen zijn. Aan een tafeltje verderop gaat een man zitten die een live performance geeft. Hij staat steeds op om naar een tafeltje te lopen en na lang staren in lachen uit te barsten. De andere gasten en het personeel reageren er niet op. Na verloop van tijd pakt hij zijn tassen en verlaat de ruimte. De grenzen tussen fictie en realiteit blijven fluïde.

Ontvang onze nieuwsbrief

Ben je het oneens met de schrijver of heb je een interessante toevoeging?

Schrijf je artikel!

Wees niet bang:
Je wordt goed begeleid door de eindredactie. Bovendien krijgt je artikel een visuele prikkel van onze beeldredactie.