Theater

Deze redactie wordt nu bemand door Stefan, maar hij heeft zijn handen vol aan 'afvalputje' columns. We zijn daarom hard op zoek naar een nieuw lid van onze eindredactie. Lijkt het je wat? Kijk bij onze vacatures.

Theater moet altijd hetzelfde zijn

Stel: je leent je favoriete boek uit aan je buurman en hij leest niet hetzelfde als jij; hij leest hoe het verhaal verdergaat. Of denk je eens in: een vriend gaat een week na jou naar het Van Gogh museum en jij vraagt naderhand: ‘Mooi, hè, de Aardappeleters’, en hij antwoordt doodleuk: ‘Ze zaten al aan het dessert’. Dat zou toch bizar zijn? Kunst hoort altijd hetzelfde te zijn. Zo ook met theater. Ook een voorstelling moet altijd hetzelfde zijn. (meer…)

De Amerikaanse hand

Een groep rednecks greep hem en duwde zijn linkerarm op het spoor. Vanuit de verte naderde een trein. Machteloos staarde hij ernaar tot op het moment dat de wielen zijn hand afhakten. Daarna sprongen de rednecks op, gingen ze ervandoor met zijn hand en zwaaiden hem ermee uit. Dat was de laatste keer dat hij hem had gezien. Zevenentwintig jaar later komen twee jonge dieven met het nieuws dat ze zijn hand gevonden hebben. (meer…)

Gluren naar meisjes van dertien

Ik heb weinig contact met meisjes van dertien. Dat lijkt me een goede zaak. Mannelijke twintigers kunnen zich beter met andere zaken bezighouden dan met pubers van het andere geslacht. Maar tijdens de theatervoorstelling Het Hamiltoncomplex ontkom ik er niet aan: dat ís niets anders dan kijken naar meisjes van dertien. Dertien stuks, om precies te zijn. Eén van de dertien vraagt de aanwezigen helemaal aan het begin: “Zitten er toevallig pedofielen in de zaal?” Niemand verroert, misschien op een lachspier na, een vin. Daarna kijken we een kleine twee uur naar rondspringende meisjes. Ze dragen vaak niet meer dan een badpakje. (meer…)

Het eten van papier

In wat vroeger de zuiveringshal van de Westergasfabriek was, galmt de Zevende Symfonie van Beethoven. De tonen die normaal door strijkers gespeeld worden, komen nu uit de kelen van een vijftiental mensfiguren. Ze kronkelen gekweld over de betonnen vloer, de noten van de zevende hummend terwijl ze – eh – papier eten. Dit beschrijft wat er gebeurt in Manger, de nieuwste performance van de Franse choreograaf en danser Boris Charmatz.
(meer…)

Akademietheater Utrecht huilt wél

Expressionistische abstractie. Dat is hoe je de opening Wij Huilen Niet van het Regiefestival 2015, georganiseerd door de Utrechtse Hogeschool van de Kunsten, zou moeten samenvatten. Met de productie van Ramona Kooij, student Theatre and Education, is het jaarlijkse afstudeerfestival van aanstormend theaterdocenten afgetrapt in het Akademietheater op het Janskerkhof te Utrecht.

(meer…)

De poëzie van het spel

Gulzig, ritmisch en poëtisch zijn de eerste drie woorden die in het oog sprongen toen ik de omschrijving las. Ik besloot naar  te gaan. De voorstelling van de Belgische theatermaakster Sarah Ringoet ging vorige week in première bij de Brakke Grond in Amsterdam. (meer…)

De muzikale dromen van Jaap Boots

Ooit was hij muziekjournalist en radio-DJ bij de VPRO, maar nu heeft Jaap Boots zijn eigen theatervoorstelling Donderweg, vernoemd naar Bruce Springsteen’s hit Thunderroad. Hij heeft genoeg meegemaakt om zijn ervaringen te delen met het publiek en doet dit met een hoop energie en enthousiasme. Hij trekt het land door met enkel zijn platenspeler, zijn gitaar, een hele mysterieuze koffer en bovenal zijn prachtige verhalen. (meer…)

Eeuwigheid in een modern jasje

Klassiekers worden vaak geprezen om hun tijdloosheid. Een toneelstuk, maar ook een boek of een muziekstuk kan tijdloos zijn en dat is een compliment: Je leest het vaak in recensies en volgens Wikipedia was William Shakespeare er een meester in. Maar wat is tijdloosheid nou eigenlijk? En is iets dat tijdgebonden is dan niet gewenst? (meer…)

Koningen die sterven (niet)

Een jonge vrouw in kniekousen en een kort broekje huilt jammerlijk. Haar mascara is uitgelopen maar het maakt haar niet uit. De huilbui doet denken aan de wanhoop die ons als kinderen overviel; allesomvattend. Het soort verdriet waarvan je lippen gaan pruilen om aanspraak te maken op medelijden dat er nooit zal komen. De Koning Sterft van Theatergroep Azijn blijft dicht bij dit kinderlijke begin terwijl ze de dood overdenkt. Het resultaat is een fijne voorstelling die de (zinloze) zwaarte serieus neemt maar hem toch lichter weet te maken.

(meer…)

Ontroerend eenvrouwstheater

Een ware stand-upsetting zoals je die vaak in films ziet: de toeschouwers zitten in kleine groepjes verspreid aan tafeltjes, veel intiemer dan de pluche stoelen van het doorsnee theater. Toch is de voorstelling van Marijke Meems, met de briljante titel Ik blijf liever zwemmen dan dat ik een keuze maak, geen standaard cabaret of stand-up comedy. Zelf noemt ze het ‘eenvrouwstheater’. (meer…)

Het onveranderlijke in het veranderlijke

Een Romeins dichtwerk dat bestaat uit vijftien boeken vol losse mythen en verhalen: dat is de Metamorfosen van Ovidius. Toneelgroep De Appel wilde dit boek vatten in een avondvullende voorstelling. Dit betekent een avond vol snelle wisselingen en losse scènes die als een diavoorstelling aan je voorbij zoeven, met een thematiek die precies past bij deze vorm: alles verandert, niets vergaat. (meer…)

Messing with Shakespeare

Hamlet is al vaak gedaan. Hoe goed het stuk ook is, inmiddels weet iedereen hoe het gaat en zit niet iedereen meer te wachten op de zoveelste to be, or not to be. Toneelgroep Amsterdam deed het schijnbaar onmogelijke: ze brachten de toeschouwers op het puntje van hun stoel met hun bewerking Hamlet vs. Hamlet. (meer…)

Kunstdebat en voedselorgie

De Rotterdamse theatergroep Wunderbaum mocht een voorstelling maken in Los Angelos. Met projecten als The New Forest (waar we vorig jaar over schreven) presenteert Wunderbaum zich al een paar jaar als vernieuwende theatergroep die iedereen wil betrekken bij hun stukken; ook mensen die niet zoveel met theater hebben. In Looking for Paul laten de acteurs het maakproces zien, met alle worstelingen en discussies over hoe zij precies zo vernieuwend kunnen zijn. Het werd een onderzoek naar het werk van kunstenaar Paul McCarthy (“who did not play bass for The Beatles”), met als doel om wraak op hem te nemen. (meer…)

yoUturn: Een sociaal experiment over toezicht en de paranoia die daar uit voortvloeit

De zon ging onder. Het treinpersoneel van de Deutsche Bahn staakte om meer loon en minder werk af te dwingen. Tegelijkertijd bewoog een mensenmassa, met de spandoeken in de lucht, al slogans scanderend door de wijk Wedding om zich vreedzaam tegen de Islamitische Staat te ageren die de veiligheid van de Koerdische bevolking trachtte te ondermijnen. (meer…)

De esthetiek van Anniq Euphoriq: lelijke slippers en plastic tuinstoelen

Op Festival De Wereld van het Witte de Withkwartier sprak ik met mode- en performancekunstenaar Anniq Euphoriq over haar meest recente optreden. Het betreft een performance die plaatsvond op straat. Er zijn twee groepen die beide bestaan uit tamelijk onguur uitziende, luidruchtige types. De groepen lopen vanaf verschillende startpunten richting elkaar en ontmoeten elkaar in de Witte de Withstraat middenin het feestgedruis van het festival. Hier ontstaat een botsing, een rel tussen de twee groepen.

(meer…)

Wat je allemaal met een koelkast kunt doen

Verkleumd, met een houten kont en een uitgerekte nek om alles te kunnen zien, zat het publiek bij Theater Terras op de binnenplaats van een school in Amersfoort. De vier acteurs die samen Poolse Vis vormen leken geen last te hebben van dit soort ongemakken. Zij dansten vrolijk door, bogen zich in allerlei posities die onmogelijk comfortabel konden zijn en vertelden daarmee het prachtige verhaal van DREAM. (meer…)

Kolk

De clou verklappen is iets wat je meestal niet in dank wordt afgenomen, maar in het geval van Schwalbe zoekt massa XL van theatercollectief Schwalbe kan alles tot in detail worden naverteld. Er zijn geen gebeurtenissen waaruit een clou te ontrafelen valt. Een gevalletje van ‘je had er bij moeten zijn’.

(meer…)

Publieksparticipatie bij de Holocaust

Panisch zoekend naar de boerderij waar De Neus zou plaatsvinden, ren ik over een streekweggetje aan de rand van Utrecht. Daar word ik opgewacht door mensen met muizenmaskers, een aanblik waar ik de rillingen van krijg. Bij binnenkomst krijgt iedereen een groene sticker op zijn trui: dit maakte ons een groep, met een gids als leider. Hij neemt ons mee de boerderij in. Een reis door de Holocaust.

(meer…)

Zuig eens aan mijn elleboog

De basis is sterk: Ugo Dehaes laat in Grafted danskoppels die al jaren met elkaar dansen op het toneel elkaars lichaamsgrenzen verkennen. De meeste vormen ook buiten het toneel liefdeskoppels. In het stuk delen ze het spel van hun lijven meent het publiek. Wat volgt is een schouwspel over aanraking en de onderhandeling daarover tussen twee mensen. En de beste dansvoorstelling die ik in tijden heb gezien.

(meer…)

De goden van de Olympus – net studenten

De vloeken vliegen je om de oren. Wijn vloeit rijkelijk. Er wordt geflirt en gelachen. Je zou niet denken dat er oorlog is. Toch is er een strijd gaande en niet zomaar één: de Trojaanse oorlog. Maar dit bloedblad is slechts een schaakspel voor de Griekse goden. De sneuvelende soldaten zijn slechts pionnen in hun onderlinge ruzies en wraakacties. Ilias van Theatergroep Azijn geeft ons een kijkje op de Olympus in tijden van onrust.
(meer…)

Schaken en slurpen

De vloer is zwart-wit geblokt alsof we er lopers, torens en pionnen kunnen verwachten. Zo’n vloer zie je ook wel eens in de hal bij rijke mensen thuis en zegt: wij hebben het goed voor elkaar. Maar dan begint het spel dat Parasieten heet. Op dit bord bevinden zich enkel stoffige en ellendige resten van mensen, waarbij schaakmat geen enkele emotie meer oproept. (meer…)

Sleeping Beauty @ Muziektheater

Het sprookje van Doornroosje is iedereen wel bekend. Waarom zou het dan interessant zijn om opnieuw te gaan? Allereerst omdat goede balletten de moeite waard zijn om opnieuw te zien en als tweede omdat vrijwel het hele verhaal zich afspeelt aan het koninklijk hof, terwijl ze daar een feest geven. Drie feesten welteverstaan. (meer…)