Theater

Deze redactie wordt nu bemand door Stefan, maar hij heeft zijn handen vol aan 'afvalputje' columns. We zijn daarom hard op zoek naar een nieuw lid van onze eindredactie. Lijkt het je wat? Kijk bij onze vacatures.

Theater moet altijd hetzelfde zijn

Stel: je leent je favoriete boek uit aan je buurman en hij leest niet hetzelfde als jij; hij leest hoe het verhaal verdergaat. Of denk je eens in: een vriend gaat een week na jou naar het Van Gogh museum en jij vraagt naderhand: ‘Mooi, hè, de Aardappeleters’, en hij antwoordt doodleuk: ‘Ze zaten al aan het dessert’. Dat zou toch bizar zijn? Kunst hoort altijd hetzelfde te zijn. Zo ook met theater. Ook een voorstelling moet altijd hetzelfde zijn. (meer…)

De Amerikaanse hand

Een groep rednecks greep hem en duwde zijn linkerarm op het spoor. Vanuit de verte naderde een trein. Machteloos staarde hij ernaar tot op het moment dat de wielen zijn hand afhakten. Daarna sprongen de rednecks op, gingen ze ervandoor met zijn hand en zwaaiden hem ermee uit. Dat was de laatste keer dat hij hem had gezien. Zevenentwintig jaar later komen twee jonge dieven met het nieuws dat ze zijn hand gevonden hebben. (meer…)

Gluren naar meisjes van dertien

Ik heb weinig contact met meisjes van dertien. Dat lijkt me een goede zaak. Mannelijke twintigers kunnen zich beter met andere zaken bezighouden dan met pubers van het andere geslacht. Maar tijdens de theatervoorstelling Het Hamiltoncomplex ontkom ik er niet aan: dat ís niets anders dan kijken naar meisjes van dertien. Dertien stuks, om precies te zijn. Eén van de dertien vraagt de aanwezigen helemaal aan het begin: “Zitten er toevallig pedofielen in de zaal?” Niemand verroert, misschien op een lachspier na, een vin. Daarna kijken we een kleine twee uur naar rondspringende meisjes. Ze dragen vaak niet meer dan een badpakje. (meer…)

Het eten van papier

In wat vroeger de zuiveringshal van de Westergasfabriek was, galmt de Zevende Symfonie van Beethoven. De tonen die normaal door strijkers gespeeld worden, komen nu uit de kelen van een vijftiental mensfiguren. Ze kronkelen gekweld over de betonnen vloer, de noten van de zevende hummend terwijl ze – eh – papier eten. Dit beschrijft wat er gebeurt in Manger, de nieuwste performance van de Franse choreograaf en danser Boris Charmatz.
(meer…)

Akademietheater Utrecht huilt wél

Expressionistische abstractie. Dat is hoe je de opening Wij Huilen Niet van het Regiefestival 2015, georganiseerd door de Utrechtse Hogeschool van de Kunsten, zou moeten samenvatten. Met de productie van Ramona Kooij, student Theatre and Education, is het jaarlijkse afstudeerfestival van aanstormend theaterdocenten afgetrapt in het Akademietheater op het Janskerkhof te Utrecht.

(meer…)