Muziek

Deze redactie wordt tijdelijk bemand door Annabel, maar dat is een teveel aan hooi te noemen. We zijn daarom hard op zoek naar een nieuw lid van onze eindredactie. Lijkt het je wat? Kijk bij onze vacatures en neem contact met ons op.

De muzikant en de artiest

Het concert is zo’n dertig minuten bezig. Tricky rondt een nummer af en stapt naar de microfoon. Hij mompelt iets onverstaanbaars en doet zijn handen open en dicht, alsof het monden zijn. Hij verdwijnt van het podium. De leegte die hij achterlaat, is stiller dan de zaal het gehele concert is geweest. Na een minuut van onzekerheid komt een vreemde man het podium op. Genadeloos vertelt hij ons dat wij te veel lawaai hebben gemaakt. Tricky heeft er op deze manier geen zin meer in. (meer…)

De taal van de popmuziek

Alle popmuziek klinkt hetzelfde. Als iemand iets maakt wat niet zo klinkt als de popmuziek die al bestaat, wordt het ‘alternatief’ genoemd. De muziek en de tekst zijn simpel, maar ook op dezelfde manier simpel. Oprechte verhalen vind je er vaak niet. Maar betekent dit dat alle popartiesten met oppervlakkige nummers oppervlakkige verhalen te vertellen hebben? (meer…)

Koning van de concertzaal

Vanuit het donker doemt een kasteel op in de vorm van een drumstel, van onder beschenen door een gouden licht. De lange haren van de drummer wapperen in de wind. Hemelsblauwe lichtstralen landen op hem. Hij is door God gekozen om over ons te heersen. Dave Turncrantz, drummer van Russian Circles, is de koning die op ons neerkijkt. Wij joelen en buigen voor hem; wij, het volk in de vorm van het publiek. (meer…)

Dolen door woede en vrijheid

‘Something’s stirring underneath the industrial fumes of Rotterdam. Amidst the rancid rats, malodorant traffic and greasy trays of manufactured meat, vast masses of unobtained, raw energy flows about freely.’ Zo omschrijft de band Dool zijn oorsprong. Duistere energie wordt omgezet in doom-achtige hypnotiserende klanken, waarmee Dool een grimmige sprookjeswereld creëert. Maar zo eenvoudig is het ontstaan van Dool niet uit te leggen. (meer…)

De echte singer-songwriter

Al een tijdje luister ik met plezier naar I Am Oak. Het leek me leuk om eens naar een concert te gaan. Toen ik de naam van de band googelde, kwam de klap: Thijs Kuijken, de zanger, is eigenlijk gewoon een singer-songwriter. Ik haat singer-songwriters! Ze zijn arrogant, aanstellerig en pretentieus. Maar I Am Oak toch niet? Wat maakt dan dat Kuijken de dans ontspringt? (meer…)

Een reis rond de wereld in negen tracks

Tijdens een reis rondom de wereld besloot Apperaat het vorige album ‘?!’ uit 2013 te beantwoorden. Het resultaat is ‘The Wooden Toy Truck’ en dit album zag begin februari het levenslicht. Apperaat, bestaande uit Tam Vibbersoft en Niels Gade, is een stel dat naast muziek ook film, poëzie en beeldende kunst maakt. Het is dus niet zomaar een band; het is een kleurrijk project met buitenaardse geluiden, flitsende lichten en experimentele muziek. Maak jezelf klaar voor een reis rond de wereld in negen tracks. (meer…)

De boom die een wolf wilde zijn

Twee mannen komen het podium op. Ze vervangen de dj’s die tot op dat moment stonden te draaien. Geen gejuich, geen geklap. Dan wordt de ruimte gevuld met glinsterende, diepgroene, fladderende ritmes, over elkaar buitelend als in de eerste golf van de vloed. Emancipator overspoelt ons. Maar niet alleen met zichzelf. (meer…)

Apologie voor publiekelijk janken

Soms gaat een popliedje over iets groots. De woorden lijken op het eerste oog eenduidig, maar blijken bij nadere beschouwing bezield door een metafoor. Een letterlijke beschrijving van iets groots moet wel verzanden in banaliteit. Een metafoor bezit daarentegen het potentieel om héél even de Waarheid te tonen. ‘Crying in public’ van Chairlift is zo’n liedje. (meer…)

Genieten is vaak een halve vinger lang

Sommige dingen maken het leven net wat mooier. Tony Chocolonely op een druilerige zondagmiddag, ’s ochtends op je wekker kijken en beseffen dat je nog een uur kunt blijven liggen. Maar ook: koptelefoon op, de deur uit en stevig door elkaar worden geschud met een nieuwe Oneohtrix Point Never. Genieten.
(meer…)

2015: het jaar van de vrouw

December was de maand van de muzikale rituelen. In Limburg begon Serious Request, in de Top 2000 vonden we de Pokémon Theme Song. Sky Radio draaide onafgebroken 101 kerstliedjes. Rituelen en lijstjes: ze harmoniëren. Maar in de aanloop naar de lijst der lijsten en alle andere lijstjes die daar omheen bungelen werd nog iets anders zichtbaar. Iets wat veeleer met het ritueel breekt. Afgelopen jaar was het jaar van de vrouw. Tijd voor een bijpassend lijstje. (meer…)

Times Square is een leugen

Een warme zomerdag op Times Square. ‘Is dit het echt?’, vraagt mijn vriendin mij vol ongeloof. We kijken om ons heen, de ontelbare schermen veranderen onze ogen in vierkanten. Ietwat gedesillusioneerd voegt ze eraan toe: ‘Ik had gedacht dat het veel groter zou zijn.’ We gaan op een trappetje zitten om een McFlurry te eten en turen nog wat in het rond. Ja, dit is het echt. (meer…)

Het verhaal van de piramide

Wordt muziek in de hemel gemaakt of op aarde? Willen mensen wegzweven naar een droomlandschap of juist verbonden worden met wat zich onder hun voeten bevindt? Soms komt er iets hemels op aarde terecht. Het kan in ons klimaat misschien nooit overleven, maar zorgt de korte tijd dat het er is voor de ultieme samensmelting van tegenpolen. (meer…)

Tim Kliphuis in Vredenburg

Een klassiek concert heeft altijd iets van een ritueel. Uitvoerenden strak in pak (m), al dan niet met vlinderdas; in ieder geval vooral zwart (v). Applaus bij binnenkomst van de dirigent en eventuele solisten. Stilte. Concentratie. En dan begint het concert: als het om een orkest gaat meestal met een ouverture gevolgd door een soloconcert; na de pauze een symfonie of iets dergelijks. Een naar mijn idee onhoudbaar concept. We hoorden hoe het ook kan. Het Tim Kliphuistrio aangevuld met drie klassieke strijkers speelde begin november in Cloud Nine, één van de nieuwe zalen van Tivoli-Vredenburg. (meer…)

CHVRCHES: Lauren hoort zich op te winden

Mijmeren over een mislukte verhouding of genieten van het zoete van een leugen. Het is waarmee het Schotse trio CHVRCHES de afgelopen jaren in festivalland de spotlights heeft opgeëist. En dat met drum, bas en synths als enige ingrediënten van hun smakelijke popconsumpties. Rechtlijnig en eenvormig, maar het werkt, ook weer op het kakelverse ‘Every Eye Open’. Hier lees je waarom. (meer…)

Alumna geeft geen toegift

Afgelopen vrijdag waren we bij het re-release feestje van Alumna, voor hun debuutalbum Enter. De klanken van Diede Oosterveen en band vulde de al goed gevulde, kleine zaal van Paradiso. Oosterveen zet, gewapend met een kersvers conservatoriumdiploma, een eerste stap in een muzikale loopbaan.

(meer…)

De belichaming van de kick om nieuwe bands opnieuw te blijven ontdekken

Ze zijn terug! Otto Boy, Jane on the Roof en Pfaff. Je weet wel, die band die hun tweede EP  een naam gaf die bij hun muziek past: Chungdechung! Boom! Tjak! Yeah! Medio april brachten The Teardrops, precies een jaar na hun laatste plaat, hun derde EP uit, simpelweg genaamd: The Teardrops. Eerder refereerde ik naar ze als de belichaming van de kick om nieuwe bands te blijven ontdekken, maar met deze vijf nieuwe tracks maken we opnieuw kennis met de band.

(meer…)

Mineur, majeur, onzijdig

Bij DWDD werd erover gesproken alsof het neurotechnisch onmogelijk was om niet vrolijk te worden van Pharrell WilliamsHappy, maar ik heb het tegenbewijsmateriaal opgevangen in een tranen-flacon. Toongeslachten staan niet altijd gelijk aan de emotionele resultaten bij de luisteraar. Zo kom ik van een overduidelijk majeur-toonsoort meestal in een overduidelijke mineurstemming. (meer…)

Tekst overbodig bij Dramm, Gershwin en Rachmaninov

Uitvoerend werk is vaak tamelijk ondankbaar. De director of photography wordt de hemel in geprezen, de camera operator krijgt slechts een schouderklopje. De architect wordt de wereld overgevlogen, de metselaar is na die grote klus gewoon weer werkloos. De mode-ontwerper weet van gekkigheid niet meer waar hij het geld moet laten terwijl de Chinese meisjes zijn iconische textiel zitten te bewerken voor een hongerloontje. In de muziek is het anders. We zagen het dinsdag in De Doelen in Rotterdam: een orkest heeft de macht over zowel de dode als levende componist. Ze kan een compositie doen staan of breken.

(meer…)

Vervoering en schizofrenie bij CD-presentatie Supertrawler

In zijn verschijning lijkt Felix Barth, zanger en bassist van Supertrawler, op een combinatie van Kurt Cobain, Owen Wilson en Alex Band (je weet wel, die ene van The Calling). Lange, steile blonde haren, geciviliseerde gezichtsbeharing en ogen die je vertrouwt. Zijn boyband-achtige voorkomen is misleidend. Zijn band produceert zowel stevige gitaarriffs als meeslepende rock. In een gehalveerde zaal van de Sugarfactory presenteerde Barths Supertrawler afgelopen weekend zijn eerste EP. Vervoering wisselde zich af met schizofrenie. (meer…)