Film

Van Hollywood bombast tot minidocu’s tot die ene verslavend serie: hier lees je waarom je ze wel of niet zou kijken. Middels persoonlijke verhalen en eloquente essays brengen we verslag uit van het immer veranderende landschap der films. Kortom: voor iedereen die van bewegende beelden houdt.

Niet kiezen is een keuze

We zien een man met kort haar en een lange verzorgde baard. Met een zelfingenomen blik staart hij in het oneindige. Hij wordt geflankeerd door mannen in pak en een vrouw met een wit mantelpakje. Voor hem staan mannen met blauwwitte vlaggen. ‘Hier hebben jullie Tit Ojasoo!’, schreeuwt de stadionspeaker. De uitzinnige menigte juicht bij het horen van zijn naam. De man en zijn gevolg trekken als een militaire parade door de menigte richting het podium. (meer…)

Een plek om te huilen

Een maandagochtend, ik sta in de supermarkt. Een teamleider roept naar een van de vakkenvullers: ‘Hee joh, met je verkeerde been uit bed gestapt of zo?!’ De aangesprokene reageert niet en staart met gebogen hoofd naar het schap voor zich. Een groepje werknemers achter de teamleider begint te gniffelen. ‘Je mag best lachen hoor!’ Zijn toon wordt steeds meliger; hij geniet zichtbaar. Terwijl ik het tafereel gadesla, voel ik me een zure oude man en vraag ik me af of de onverdraagzaamheid van bedroefdheid überhaupt grenzen kent.

(meer…)

The Lobster riekt naar dure wijn

Ga je op zoek naar reacties op ‘The Lobster’, dan is het vrijwel zeker dat je stuit op grote hopen ellende. ‘Echt een film voor de geitenwollen sok en de linkse intellectueel om sier te maken op een party, als ze klaar zijn met Freud en Marx.’ Of wat dacht je van deze: ‘”The Lobster” is net zoals “Birdman” een pamflet voor de intellectuelen die ondanks het feit dat ze het een baggerfilm vinden hem toch aanraden om indruk te kunnen maken op jan met de pet.’ (meer…)

Comic violence in The Hateful Eight en Deadpool

Er is veel te doen geweest over het geweld van The Hateful Eight. Nadat Quentin Tarantino ooit protesteerde tegen politiegeweld heeft nu de politie zijn film geboycot omdat die zou oproepen tot geweld. Het geweld dat in de film van Tarantino zit, lijkt verdacht veel op het geweld dat in de Deadpoolfilm werd gebruikt: comic violence. Sommigen zetten hun vraagtekens bij het geweld dat wordt gebruikt in deze film en in films in het algemeen. Dit stuk haalt die vraagtekens weg. (meer…)

Gekte tussen de muren

Thuis ben je waar je jezelf kunt zijn. Het is de plek waar je ongestoord in je onderbroek een dansje doet, onbeschaamd boeren laat en bij thuiskomst onredelijk ruzie kunt maken met je partner of huisgenoot. Gewoon omdat het daar wél kan. Thuis heb je wél wat te zeggen. Thuis ben jij de baas. Maar wat als je, op de enige plek waar je zelf de regels behoort uit te maken, steeds meer de controle verliest? Dan wordt het zorgelijk. Waar de grenzen van de eigen leefsfeer steeds meer vervagen, ontspringt de gekte.
(meer…)

Ik wil Leonardo DiCaprio niet zijn

‘Natuur’ is een woord met een positieve bijklank. Noem het – probeer maar! – en je ziet vlinders, oerwouden en watervallen voor je. Beeldschoon. Maar als ‘The Revenant’ ons één ding leert, is het wel dat ‘de natuur’ toch vooral een gewelddadig, anarchistisch monster is. Het vreet je levend op en kotst je uit alsof je niets bent dan een futiliteit. Vraag het Leonardo DiCaprio maar.
(meer…)

Boontjes en bloesem

Op een dinsdagavond ben ik zomaar terug in Tokio. Tussen de majestueuze kersenbloesem die nooit teleurstelt en die gekke kleine huisjes. De geur van een zomerbries waait van het filmdoek, terwijl het speeksel me in de mond loopt bij het zien van de dorayaki’s – een soort pannenkoekjes die smaken naar eierkoek en gevuld zijn met een bonenpasta van zoete azukiboontjes (‘an’). Het zoete, o zo zoete dat me tegemoet komt, wordt gaandeweg vergezeld door het zout op mijn wangen. ‘An’ van Naomi Kawase is een klein bloesempareltje dat je met de grootste omzichtigheid naar diepe inzichten leidt. (meer…)

Als alle vrees is overwonnen is er altijd nog de angst

Links voor in de zaal van het filmhuis gaat de deur open en stapt er iemand op hakken naar binnen. Het doek flikkert. Steeds sneller. De epilepsie-onvriendelijke beelden razen door, terwijl de hakken zich in beweging zetten. Er loopt iemand van de deur naar de achterste rij, het scherm schreeuwt felgroene beelden. De muziek zwelt nóg verder aan: klik, klak, klik, klak… Scherm en schoen zijn niet meer van elkaar te onderscheiden. (meer…)

Gedwongen castratie voor Quentin Tarantino

Vandaag dacht ik dat ik misschien een man moest zijn. Niet dat het tussen je benen bungelende geslachtsorgaan me nou zo lekker lijkt, en ik ben ook zeker niet jaloers op het voetbalmanische stereotype. De reden dat ik dacht over een operatie heeft te maken met het onverwacht opborrelen van pacifistische gedachten, aangewakkerd door de nieuwste film van Quentin Tarantino: The Hateful Eight. (meer…)

Dromen zijn nooit (alleen maar) bedrog

Dromen is één van de meest mysterieuze bezigheden van de mens. Dat geldt voor onze nachtelijke fantasiewereld waarin we zowel subject als object van de droom zijn. Maar dat geldt net zo zeer voor de dromen die we koesteren in wakende toestand, waarvan we geen idee hebben waar ze vandaan komen. Slapend verwerken ze onze ervaringen, overdag sturen en bezielen ze ons. Een zoektocht door dromenland aan de hand van Hollywood en een Nederlandse minidocumentaire. (meer…)

De ultieme zelfkwelling

De surrealistische film Lost Highway van David Lynch uit 1997 ademt van begin tot eind een obscure sfeer. In de film vervloeit werkelijkheid en realiteit, is er geen begin of eind, en moet het logisch denkvermogen het af leggen tegen het mysterie. Ik kwam als verwarde kijker niet verder dan de conclusie: we kijken naar een droom. En wel een droom die geïnterpreteerd dient te worden. Een psychoanalytische duiding. (meer…)

De onstuitbare gang der dingen

Het begrip tijd kent veel definities. Het wordt bijvoorbeeld omschreven als de vierde dimensie, als de opeenvolging van momenten of als een deel van de eeuwigheid.  Het begrip tijd is ook onderwerp van onderzoek voor veel wetenschappers, zoals Einstein’s relativiteitstheorie, maar het is ook bron van inspiratie voor vele filmmakers.

(meer…)

De perfecte man?

Sergio Herman is zowel in Nederland als België geen onbekende. Deze culinaire topper weet als geen ander passie en metier te combineren. Cineaste Willemiek Kluijfhout schetst in Fucking Perfect een beeld van de man die borg stond voor drie Michelinsterren in het bekendste restaurant van Zeeuws-Vlaanderen. Een gepland Gents bioscoopvieruurtje deed me alvast watertanden! (meer…)

Interview met Marjane Satrapi

Marjane Satrapi is de gevierde Iraanse schepper van Persepolis. Zij begon haar carrière met het maken van animatiefilms, maar groeide al snel door naar het echte regisseurswerk. Voor The Voices, haar nieuwste film, heeft ze grote namen als Ryan Reynolds en Anna Kendrick aangetrokken. Deze gepassioneerde vrouw met haar nieuwe en uitdagende manier van filmen, praatte met ons op haar open en grappige manier. We spraken over haar eigen films, haar ideeën over film en ze vertelde waar beginnende filmers op moeten letten. (meer…)

Strijd tegen de vergetelheid in oscarkandidaat Whiplash

“There are no two words in the English language more harmful than: good job” briest muziekleraar Fletcher in één van zijn monologen. Er zit geen enkele aarzeling in zijn woorden of gezichtsuitdrukking. Dit niet in de laatste plaats omdat de karakteristieke J.K. Simmons het personage vertolkt. Zijn aan idioterie grenzende stelligheid dient echter een doel. Het onthult een even prikkelende als controversiële filosofie: alles is geoorloofd als het om het ontwikkelen van uitzonderlijk talent gaat. In de film Whiplash volgen we die gedachte aan de hand van Andrew, Fletchers nieuwste leerling.

(meer…)

Verontrustend plezier

The Voices is het verhaal van Jerry (Ryan Reynolds), een aandoenlijke en ongemakkelijke badkamerfabriekswerker die toevallig een paar steekjes los heeft zitten. Verder weigert hij zijn wettelijk aangestelde medicijnen en houdt er dialogen op na met zijn verbitterde kat en welwillende hond, maar daarover later meer. (meer…)

Een verhaal over niets of alles

In 2012 maakte de Zweedse regisseur Malik Bendjelloul de documentaire van zijn leven. Searching for Sugar Man werd een jaar later alom gelauwerd als beste documentaire onder meer op de British Academy Awards, de Oscaruitreiking, op het Sundance Film festival en het Film Festival Amsterdam. Wat deze eerste en enige non-fictieproductie van deze jonge cineast zo bijzonder maakt, komt u hieronder te weten.

(meer…)

Interstellar: To the stars and beyond

Cinefielen en fans aller lande verenig u, want Christopher Nolan laat weer een meesterwerk los. Na amper twee jaar laat de blockbusterkoning opnieuw zijn tanden zien. En grenzen die hij heeft verlegd, ongelofelijk. Nolan katapulteert ons bijna drie uur de ruimte in. To the stars and beyond!

(meer…)

Het leven is geen zoete krentenbol

De titel van deze film ligt in hetzelfde uitzinnige straatje als die van The Eternal Sunshine of the Spotless Mind en het verhaal is minstens net zo goed. The Unbearable Lightness of Being van Philip Kaufman vertelt in elk shot een verhaal maar weet het geheel van uiteenlopende scenes tot een hufterproof slot te maken. (meer…)

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is

Rusland, Hongarije, Frankrijk en Colombia zijn maar enkele van de landen waarvan een film deel uitmaakte van de officiële selectie in competitie op het internationale festival Film Fest Gent 2014. Elke regisseur staat borg voor een aparte aanpak en belicht een aspect van de maatschappij van het moederland. We stellen hieronder vier aan te raden prachtige staaltjes van evenveel originele cineasten voor, respectievelijk Leviathan, White God, Une Nouvelle Amie en Gente de Bien.
(meer…)

Twee Vlaamse Belgen in wedstrijd op Film Fest Gent 2014

In de competitie van het Film Fest Gent, dat nog tot 25 oktober 2014 duurt, dingen twee Vlaamse regisseurs mee naar de prijzen. Dat doen ze binnen een wedstrijdselectie van films van cineasten van verschillend pluimage. Of een van hen de jury onder leiding van auteur Bret Easton Ellis kan overtuigen, weten we binnenkort. Violet en Waste Land stellen we u hieronder voor. Beide films spelen zich af in de Belgische hoofdstad.

(meer…)

Het sympathieke nihilisme van Francis Underwood

De hitserie House of Cards is niet alleen maar een ongecensureerde vertoning van het politieke spel of een smeuïg verhaal over het reilen en zeilen van een Amerikaanse congressman. Het is bovenal een weergaloze weergave van de ambigue houding van de mens ten opzichte van macht. Twee seizoenen lang is de kijker getuige van openlijk erkend nihilisme. Hoofdpersonage Francis Underwood windt er geen doekjes om: hij wil ten koste van alles en iedereen hogerop in Washington. Zijn relatie met de kijker speelt in zijn machtslust de absolute hoofdrol. (meer…)