Columns

Soms ook wel liefkozend 'het afvalputje van ONGEkUNSTELD’ genoemd: past een artikel niet in de andere categorieën? Dan komt het hoogstwaarschijnlijk hier terecht. Dit is dé plek die de categorieën overstijgt en overschrijdt.

Bevrijd de kunstwerken!

Boeken staan vol voetnoten en verschijnen in verschillende versies. Bij beeldende kunst is vaak geen ruimte voor uitleg en moet de toeschouwer het zelf maar uitzoeken. Misschien moet er in musea wat ruimte gemaakt worden voor de kanttekening, in de oorspronkelijke betekenis van het woord. Uiteindelijk zijn kunstenaars ook maar mensen, imperfecte wezens. Maar hoe ziet die kanttekening er dan uit? (meer…)

Over Freuds ‘Mystic Writing Pad’, het Palimpsest en de Kanttekening als Tijdscapsule

Met alle benodigdheden uitgestald op mijn bureau (een bel rode wijn, een werkende pen en een kakelvers onbeschreven Word-document) begon ik de innerlijke reis door de krochten van mijn hoofd. Missie: het definiëren van het concept ‘de kanttekening’. Al snel bevond ik me op metafysische terreinen waar ik me, nee waar niemand zich graag bevindt. Alles werd een kanttekening: de met kaarsvet bedekte Kaap de Goede Hoop fles een kanttekening die ik zet bij gezelligheid; het shaggie in mijn hand een kanttekening die ik om het uur zorgvuldig plaats tussen mijn wijs- en middelvinger, en over het algemeen de mensheid als luttele kanttekening op een aardkloot (en hiermee bedoel ik niet een kanttekening gezet met een sprankelende groene pen in een jolig handschrift). (meer…)

De handige ondergeschikte

Een kanttekening is de nuance van een stellingname. Het is een zelfreflectie van een schrijver die wil aangeven dat hij of zij ook wel begrijpt dat de stellingname met een andere benadering anders had kunnen zijn, maar dat dat nu niet is waar hij of zij vanuit is gegaan. Het geven van kanttekeningen heeft zich geworteld in onze manier van presenteren: een duidelijke boodschap geven en daarna, om niet onbelezen en naïef over te komen: kanttekeningen.  (meer…)

En Khajag?

De kanttekening wordt vaak gezien als iets kleins. Ze is er wel, maar we kunnen haar beter even buiten beschouwing laten – aan de kant zetten – vanwege de geloofwaardigheid van ons bevlogen en absolute verhaal. Als we haar al gebruiken, dan is het om aan te tonen dat we op de hoogte zijn van een contrasterend geluid. Dat geluid doet er dan alleen niet toe. Onverstoord stormen we door. Het is zoiets als het kortstondig vermelden van ANOHNI’s laatste album, Hopelessness, tijdens een pleidooi over het voorspelbare karakter van zowel de popmuziek als de immer weeïg geëngageerde kunst. Het is zoiets als het vrijstellen van Khajag, je vriendelijke flatgenoot, tijdens een pleidooi over al die agressieve en vervelende buitenlanders.
(meer…)