Beeldend

Soms kan kunst de wereld in een nieuw perspectief plaatsen of ons wegnemen van al het gekwebbel en lawaai. Er is meer dan de theoretische vertelling die we doorgaans in exposities vinden. Om dit te onderstrepen en te onderzoeken, maken we hier met liefde plaats voor de persoonlijke analyse.

Lucratieve privacy

Sterren staan op een platform en vanaf dat platform spreken zij tot ons. Ze delen hun banale details met ons – vrijwillig, maar ook ongewild – en wij normale mensen staan klaar om deze onbenulligheden op te vangen en gulzig te consumeren. Ik zag de tentoonstelling Amy Winehouse: A Family Portrait en de theatervoorstelling Privacy van Wunderbaum en De Warme Winkel. Beide gaan over privacy, en hoe die met ons stervelingen gedeeld wordt. (meer…)

Een heroverweging van (taal)gebruik; een gesprek met Tim Hollander

Tim Hollander, afgestudeerd aan de afdeling beeldende kunst van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en momenteel in residentie op de Jan van Eyck academie, droeg ik in ‘When glass questions porcelain; een heroverweging van (taal) gebruik’ op als ‘Kanttekenaar van het Museum en zijn Begrippen’. Het stuk stuurde ik hem op. Hij reageerde en uit zijn reactie ontstonden vragen. Kan mijn interpretatie van zijn werk heroverweging gebruiken? In dit vraaggesprek licht Tim Hollander het toe. (meer…)

When glass questions porcelain; een heroverweging van (taal)gebruik

Het gezegde ‘dat slaat als een tang op een varken’ betekent zoiets als ‘dat slaat helemaal nergens op’. In het geval van deze titel slaat het gezegde, zogezegd, als een tang op een varken; dit stuk zal niet gaan over materiaal. Bovendien kan glas niet denken, laat staan een tegenpool bevragen. Op een vergezochte manier – dit stuk gaat immers over kunst dus een vergezochte titel slaat, wanneer je het zo bekijkt, wel degelijk als een tang op een varken – heeft de titel overeenkomsten met de inhoud van deze tekst: is (taal)gebruik binnen de kunst aan een heroverweging toe? (meer…)

Kants Tekening

Het gebeurt niet zelden dat ik met gezelschap door een museum paradeer. Ik word dan gedwongen tot het uitleggen van de meest bizarre kunstwerken, ik ben immers de academiestudent die alles van kunst af weet. ‘Dat ding daar, die ene die op een steen lijkt (het lijkt allemaal op iets ondenifieerbaars), wat zie jij daar in? Wat betekent het?’ Want dat wil het gezelschap dan graag, goed begrijpen waar het nu in vredesnaam over gaat. Vaak genoeg weet ik ook niet precies waar het over gaat en is het, zelfs na het lezen van dat handige bordje, nog lastig te achterhalen hoe het idee dat de kunstenaar voor ogen had zijn uiteindelijke vorm in het kunstwerk heeft gekregen. (meer…)

De waan van de waanzin, weerzin, walging

Terwijl de foto’s van Federico Carpani walging veroorzaakten maar vervolgens wel een hoger doel dienden, bestaat er werk waarin de afkeer zo dominant is dat het de boodschap lijkt te overschaduwen. Is die boodschap zo mager dat hij over zich heen laat lopen en stopt het bij de walging? Of is het een kwestie van even door de zure appel heen bijten om vervolgens toch nog iets te weten te komen? In dit artikel een onderzoek daarnaar, met een blik op de werkmethode en visie van twee ‘weerzinwekkende’ kunstenaars. (meer…)

Heersers van de New Yorkse prullaria

Ik ben nooit in de Verenigde Staten geweest, ook nooit in New York en zal dus nooit de kans krijgen om de Twin Towers van het vernietigde World Trade Center te zien. Het gezicht van de twee torens is achtergelaten op prullaria, parafernalia en in populaire cultuur. Thomas Kuijpers heeft veel van dit erfgoed verzameld. In Foam wordt zijn verzameling tentoongesteld. (meer…)

De barst in het rollenspel

Per week laat ik uren en uren voorbijgaan terwijl mijn lichaam is bevroren in een onnatuurlijke pose. Een flink aantal paar ogen probeert dan om het hardst mijn rondingen te vertalen naar een of ander kunstzinnig materiaal. Dit werk doe ik niet voor niets; het is sociologisch onderzoek pur sang. Vorige keer besprak ik hondenbezitters die zichzelf boetseren in plaats van het model. Dit keer: (amateur-)kunstenaars die het rollenspel niet meespelen. (meer…)

Vacature publieksregie bij de Oneseconds

Het Utrechtse kunstcollectief Oneseconds heeft met het Spookhuis een lat gelegd waar zelfs de langste man ter aarde onderdoor kan limbodansen. Hoog. Maar het soort hoge latten waar ik het over heb, wil in tegenstelling tot limbolatten juist wél geraakt worden. En dat lukte de Oneseconds dit keer niet. (meer…)

White cube dissen in de openbare ruimte

Ergens aan het hek rondom het Oosterpark in Amsterdam hangen zeven abriachtige vitrines naast elkaar. In deze vitrines hangen dingen die steeds weer worden verwisseld. Ik ben er vaak langs gereden, blij om de foto’s, dan weer tekeningen, dan weer objecten die er in hingen. Ik dacht altijd dat het een gekaapte reclameplek was. Pas sinds kort weet ik dat het een “echte” expositieruimte is. Het is het Kunsthek. (meer…)

Verborgen liefde in het Tropenmuseum

Word je gek van de taboes en vooroordelen rondom homo’s, transgenders en seksuele vrijheid? Ga dan naar China en je zult zien dat het best erger kan. Maar dit probleem leidt wel tot interessante kunst in de tentoonstelling Secret Love. En met een beetje geluk zorgt het voor verandering. (meer…)

Hinterland

Zet een hoop afgestudeerde kunstenaars acht weken in een zuivelfabriek, wat komt daar uit? ‘Hinterland’, het thema dat ze toegewezen krijgen, is een breed begrip en stuurt ze alle kanten op. Naar de dood, de toekomst, de baarmoeder en diep in hun eigen verleden. Toch is er eenheid te vinden in de eindproducten die ze neerzetten. Wat is het hinterland van een kunstenaar? (meer…)

Mauta ēka pārṭī hai : De dood is een feestje

Hindoestanen kiezen vrijwel allemaal voor crematie. Zij geloven in reïncarnatie en crematie is de snelste route terug naar Brahm, de Oerbron. Ongeveer 85% van de levende wezens in India is Hindoestaan. In Brahm zal het druk zijn. Het gros van deze crematies vindt plaats in Manikarnika Ghat in Varanasi. Waar Yama, de God van de doden en de rechter van het karma, geen recht van spreken heeft en iedereen het hiernamaals dus positief tegemoet zal treden. Het gevolg: heel India reist met rottende lijken in de achterbak af naar deze plek. Dood in Varanasi is vrijheid. (meer…)

Verslag van de Dutch Design Week: liever een thermoskan

De opening van de Dutch Design Week is gevuld met sierlijke hapjes en mensen die belangrijk lijken. Keer op keer verschijnt er een ontwerper in de spot lights die ons iets vertelt over het belang van design. Ze komen voor als engelen met visioenen, zoals ze daar in het felle licht op verhogingen staan. Het is een theatrale gebeurtenis. Dat we nog niets mogen zien geeft de situatie iets dikdoenerigs. Nee, doe mij maar Sectie-C, waar ik voor het eerst niet moe werd van een hele dag design. (meer…)

Alleen maar nuttig met een hart

Je hoort ze weleens roepen dat beeldende kunst er alleen zou zijn voor de elite. Het heeft geen direct maatschappelijk nut en is een luxeproduct. Ik snap het wel. Wij mensen zien nu eenmaal graag de concrete utiliteit van de dingen in, die we lastiger achterhalen bij een schilderij dan bij een lepel. (meer…)

Als we de kogels vervangen voor pixels

Wat is er lekkerder dan rondlopen met twee camera’s, beide uitgerust met joekels van lenzen, klaar om de jacht op het publiek te openen? Met een zeker egard wordt er naar je gekeken. Je hebt nog niets gedaan en staat toch al aan het roer. Totdat iemand zijn iPhone op jou richt en je met verbluffende vaart in zijn zak steekt. (meer…)

Welkom in het kunstpaleis van de bordspellenspeciaalzaak

Op een koopzondag in Tilburg liep ik door de winkelstraat en zag ik een legpuzzel van Zozoville in de etalage van bordspellenwinkel De Dobbelsteen. Ik dacht: “Die is zo mooi, zo vrolijk, ik wil ‘m hebben”. Eenmaal in de winkel heb ik zelfs twee puzzels uit dezelfde serie gekocht: het lieve harige tentakelmonster in bad en de ijsbeer-olifant-yeti-hybride met een vriendelijk meisje als dompteur. (meer…)

Nazorg Nederlandse eindexposities

Zomer. Alle eindexamenexposities achter de rug, de alumni uitgefeest, hun vrienden en familie alweer vergeten wat ze ook alweer gemaakt hadden. De meeste hebben een prijs op zak waarvan de waarde met het uur daalt, want alleen de grootste sukkels hebben niets gewonnen, zoveel prijzen zijn er te winnen. Sommigen kijken uit naar een master vanaf september, anderen hebben een baantje gevonden bij de plaatselijke postverspreider. (meer…)

Geloof of niet in wat je ziet

Satellite I is één van de vervreemdende foto’s in de tentoonstelling The Geometrical Determination of the Sunrise.  Er staat, zoals op elke foto in de serie, een verweerd, betonnen gebouw in een natuurlijk landschap. Maar zie je eigenlijk wel wat je denkt dat je ziet? (meer…)