Beeldend

Soms kan kunst de wereld in een nieuw perspectief plaatsen of ons wegnemen van al het gekwebbel en lawaai. Er is meer dan de theoretische vertelling die we doorgaans in exposities vinden. Om dit te onderstrepen en te onderzoeken, maken we hier met liefde plaats voor de persoonlijke analyse.

Lucratieve privacy

Sterren staan op een platform en vanaf dat platform spreken zij tot ons. Ze delen hun banale details met ons – vrijwillig, maar ook ongewild – en wij normale mensen staan klaar om deze onbenulligheden op te vangen en gulzig te consumeren. Ik zag de tentoonstelling Amy Winehouse: A Family Portrait en de theatervoorstelling Privacy van Wunderbaum en De Warme Winkel. Beide gaan over privacy, en hoe die met ons stervelingen gedeeld wordt. (meer…)

Een heroverweging van (taal)gebruik; een gesprek met Tim Hollander

Tim Hollander, afgestudeerd aan de afdeling beeldende kunst van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en momenteel in residentie op de Jan van Eyck academie, droeg ik in ‘When glass questions porcelain; een heroverweging van (taal) gebruik’ op als ‘Kanttekenaar van het Museum en zijn Begrippen’. Het stuk stuurde ik hem op. Hij reageerde en uit zijn reactie ontstonden vragen. Kan mijn interpretatie van zijn werk heroverweging gebruiken? In dit vraaggesprek licht Tim Hollander het toe. (meer…)

When glass questions porcelain; een heroverweging van (taal)gebruik

Het gezegde ‘dat slaat als een tang op een varken’ betekent zoiets als ‘dat slaat helemaal nergens op’. In het geval van deze titel slaat het gezegde, zogezegd, als een tang op een varken; dit stuk zal niet gaan over materiaal. Bovendien kan glas niet denken, laat staan een tegenpool bevragen. Op een vergezochte manier – dit stuk gaat immers over kunst dus een vergezochte titel slaat, wanneer je het zo bekijkt, wel degelijk als een tang op een varken – heeft de titel overeenkomsten met de inhoud van deze tekst: is (taal)gebruik binnen de kunst aan een heroverweging toe? (meer…)

Kants Tekening

Het gebeurt niet zelden dat ik met gezelschap door een museum paradeer. Ik word dan gedwongen tot het uitleggen van de meest bizarre kunstwerken, ik ben immers de academiestudent die alles van kunst af weet. ‘Dat ding daar, die ene die op een steen lijkt (het lijkt allemaal op iets ondenifieerbaars), wat zie jij daar in? Wat betekent het?’ Want dat wil het gezelschap dan graag, goed begrijpen waar het nu in vredesnaam over gaat. Vaak genoeg weet ik ook niet precies waar het over gaat en is het, zelfs na het lezen van dat handige bordje, nog lastig te achterhalen hoe het idee dat de kunstenaar voor ogen had zijn uiteindelijke vorm in het kunstwerk heeft gekregen. (meer…)