Alle berichten van Sophie Sanders

Een heroverweging van (taal)gebruik; een gesprek met Tim Hollander

Tim Hollander, afgestudeerd aan de afdeling beeldende kunst van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en momenteel in residentie op de Jan van Eyck academie, droeg ik in ‘When glass questions porcelain; een heroverweging van (taal) gebruik’ op als ‘Kanttekenaar van het Museum en zijn Begrippen’. Het stuk stuurde ik hem op. Hij reageerde en uit zijn reactie ontstonden vragen. Kan mijn interpretatie van zijn werk heroverweging gebruiken? In dit vraaggesprek licht Tim Hollander het toe. (meer…)

When glass questions porcelain; een heroverweging van (taal)gebruik

Het gezegde ‘dat slaat als een tang op een varken’ betekent zoiets als ‘dat slaat helemaal nergens op’. In het geval van deze titel slaat het gezegde, zogezegd, als een tang op een varken; dit stuk zal niet gaan over materiaal. Bovendien kan glas niet denken, laat staan een tegenpool bevragen. Op een vergezochte manier – dit stuk gaat immers over kunst dus een vergezochte titel slaat, wanneer je het zo bekijkt, wel degelijk als een tang op een varken – heeft de titel overeenkomsten met de inhoud van deze tekst: is (taal)gebruik binnen de kunst aan een heroverweging toe? (meer…)

‘Over aanhalingstekens, tussen aanhalingstekens’

Maar, hoewel, toch, echter. De kanttekening lijkt met een minderwaardigheidscomplex te kampen. Het zal door dat woord ‘kant’ komen. Of het nu gaat over een voetbalveld of een dolle discotheek, met lieden langs de lijn heb ik altijd een beetje te doen. Dat complex heeft zijn weerslag ook op hetgeen aan die kanttekening onderhevig is. Wanneer je zegt: ‘Op deze straat staat een stoplicht, toch wil ik daar mijn kanttekeningen bij plaatsen’, weet je dat of de ‘straat’ of dat ‘stoplicht’ zijn bestaan niet zeker is. De ultieme manier om je twijfel te botvieren – op het woord, de zin of gedachte die op het punt staat uitgesproken te worden en bovendien elke maar, hoewel, toch of echter binnen de context van twijfel omvat – is het gebruik van het aanhalingsteken. (meer…)

Een zuigeling met grootheidswaan

Het wordt gezegd dat een boek zich in het hoofd van de lezer beeldend vormt. Dus net zoals bij het horen van een naam, waarbij zich vaak een hardnekkige associatie aandient die onmogelijk ongedaan gemaakt kan worden. Zo kan bijvoorbeeld ‘Barend’ het na het eerste handenschudden al nietsvermoedend hebben verpest. Hoewel dat principe bij het horen van een naam niet-aflatend opgaat, blijven die associaties – in mijn geval – tijdens het lezen van een boek negen van de tien keer uit. (meer…)

De waan van de waanzin, weerzin, walging

Terwijl de foto’s van Federico Carpani walging veroorzaakten maar vervolgens wel een hoger doel dienden, bestaat er werk waarin de afkeer zo dominant is dat het de boodschap lijkt te overschaduwen. Is die boodschap zo mager dat hij over zich heen laat lopen en stopt het bij de walging? Of is het een kwestie van even door de zure appel heen bijten om vervolgens toch nog iets te weten te komen? In dit artikel een onderzoek daarnaar, met een blik op de werkmethode en visie van twee ‘weerzinwekkende’ kunstenaars. (meer…)

De mythe die je van jezelf kunt maken

In de Volkskrant stond een recensie van de voorstelling waar ik die avond heen zou gaan. Waar andere recensies het moeten doen met hooguit een alinea en met geluk een kleine foto, nam deze een hele spread plus pagina vullende foto in beslag. Het portret toonde een man op een stoel te midden van vier vrouwen, die achter hem opgesteld stonden en je wist al na één blik: Dit is niet zomaar een man. Dit is een koning, of althans: dat is het beeld dat het artikel je in de maag wil splitsen. Hoe maak je van een man een koning? (meer…)

Mauta ēka pārṭī hai : De dood is een feestje

Hindoestanen kiezen vrijwel allemaal voor crematie. Zij geloven in reïncarnatie en crematie is de snelste route terug naar Brahm, de Oerbron. Ongeveer 85% van de levende wezens in India is Hindoestaan. In Brahm zal het druk zijn. Het gros van deze crematies vindt plaats in Manikarnika Ghat in Varanasi. Waar Yama, de God van de doden en de rechter van het karma, geen recht van spreken heeft en iedereen het hiernamaals dus positief tegemoet zal treden. Het gevolg: heel India reist met rottende lijken in de achterbak af naar deze plek. Dood in Varanasi is vrijheid. (meer…)

Modebomen deel 2: waarom we bomen namen geven

Bomen, struiken en planten hebben de vreemdste namen. Niet zelden wordt in die namen gerefereerd aan een menselijke emotie of karaktertrek. Het is eigenlijk een gek gegeven. Wanneer je je fiets ‘Lieve Fiets’ noemt lacht heel Nederland je uit in Man bijt hond, maar van een treurende wilg kijkt niemand op. Waar komt deze naamgeving vandaan, waar is het goed voor en hoe komt het dat het zo knap geïntegreerd is? Een mogelijkheid onderzocht. (meer…)

Modebomen

Van het fenomeen ‘modeboom’ had ik nog nooit gehoord. Mijn moeder verloste me van deze gruwelijke onwetendheid toen ik vroeg naar de apenboom in de voortuin van mijn opa. Ze vertelde me dat mijn oma, zo ergens in de jaren ’60, koste wat kost een apenboom in de tuin zou planten: ze had deze boom ergens zien staan in een tuin van ‘chique’ mensen. (meer…)