Alle berichten van Mathijs van de Vijver

Lachend naar het eind

Ik schrik wakker in een donkere kamer. Klam van het zweet, mijn nachthemd plakt aan mijn schouders. Waar ben ik? Ik word overvallen door een koude die door al mijn botten trekt en mijn hoofd gloeit van de koorts. Het ruikt naar urine en ik hoor geritsel. Mijn lege maag trekt samen in pogingen zich van zijn inhoud te ontdoen. Mijn gedachtegang is niet meer de mijne en loopt vast in een veelvoud aan gedachtespinsels. Plotseling wordt het stil in mijn hoofd. Het besef komt binnen: ik bevind me in een dodencel. (meer…)

Niet kiezen is een keuze

We zien een man met kort haar en een lange verzorgde baard. Met een zelfingenomen blik staart hij in het oneindige. Hij wordt geflankeerd door mannen in pak en een vrouw met een wit mantelpakje. Voor hem staan mannen met blauwwitte vlaggen. ‘Hier hebben jullie Tit Ojasoo!’, schreeuwt de stadionspeaker. De uitzinnige menigte juicht bij het horen van zijn naam. De man en zijn gevolg trekken als een militaire parade door de menigte richting het podium. (meer…)

Gekte tussen de muren

Thuis ben je waar je jezelf kunt zijn. Het is de plek waar je ongestoord in je onderbroek een dansje doet, onbeschaamd boeren laat en bij thuiskomst onredelijk ruzie kunt maken met je partner of huisgenoot. Gewoon omdat het daar wél kan. Thuis heb je wél wat te zeggen. Thuis ben jij de baas. Maar wat als je, op de enige plek waar je zelf de regels behoort uit te maken, steeds meer de controle verliest? Dan wordt het zorgelijk. Waar de grenzen van de eigen leefsfeer steeds meer vervagen, ontspringt de gekte.
(meer…)

Dwingende onlust

Het leven als avontuurlijke reis naar de essentie van jezelf. Het werk ‘Narzis en Goldmund’ uit 1930 van Nobelprijswinnaar Hermann Hesse is hiervan een voorbeeld. Een avontuur langs de eigen levensthematiek, over het opheffen van innerlijke tegenstrijdigheden, over het perspectief op de eigen eindigheid en over het vinden van de eigen lotsbestemming. En: waarom een jaartje backpacken bevrijdend kan werken maar het een goed idee is om wel weer terug te komen. (meer…)

Lijden aan de liefde

Dat de drang om te leven en om te sterven voort kunnen komen uit dezelfde bron laat Johan Wolfgang Goethe zien in ‘Het lijden van de jonge Werther’ uit 1774. De liefde zowel als ultieme levensdrift als destructief monster, de liefde als bron van zowel de manie als de depressie. Met als lijdend voorwerp de arme Werther. Want lijden zal hij. (meer…)

De Pest, dat is het leven

Het klassieke werk De Pest van Albert Camus uit 1948 is een verhaal dat van begin tot eind fascineert. De kracht van Camus’ schrijven ligt er in dat hij even achteloos als speels universele thema’s weet aan te raken om ze vervolgens weer los te laten. Hierin legt hij akelig gemakkelijk de paradoxen van ons modern menselijke bestaan bloot: hij laat mij achter met een hoofd vol kopzorgen. Laat ik een poging wagen mijn verwarring te structureren en uiteen te zetten. (meer…)

De ultieme zelfkwelling

De surrealistische film Lost Highway van David Lynch uit 1997 ademt van begin tot eind een obscure sfeer. In de film vervloeit werkelijkheid en realiteit, is er geen begin of eind, en moet het logisch denkvermogen het af leggen tegen het mysterie. Ik kwam als verwarde kijker niet verder dan de conclusie: we kijken naar een droom. En wel een droom die geïnterpreteerd dient te worden. Een psychoanalytische duiding. (meer…)