Alle berichten van Kurt Kooiman

Theater moet altijd hetzelfde zijn

Stel: je leent je favoriete boek uit aan je buurman en hij leest niet hetzelfde als jij; hij leest hoe het verhaal verdergaat. Of denk je eens in: een vriend gaat een week na jou naar het Van Gogh museum en jij vraagt naderhand: ‘Mooi, hè, de Aardappeleters’, en hij antwoordt doodleuk: ‘Ze zaten al aan het dessert’. Dat zou toch bizar zijn? Kunst hoort altijd hetzelfde te zijn. Zo ook met theater. Ook een voorstelling moet altijd hetzelfde zijn. (meer…)

Een plek om te huilen

Een maandagochtend, ik sta in de supermarkt. Een teamleider roept naar een van de vakkenvullers: ‘Hee joh, met je verkeerde been uit bed gestapt of zo?!’ De aangesprokene reageert niet en staart met gebogen hoofd naar het schap voor zich. Een groepje werknemers achter de teamleider begint te gniffelen. ‘Je mag best lachen hoor!’ Zijn toon wordt steeds meliger; hij geniet zichtbaar. Terwijl ik het tafereel gadesla, voel ik me een zure oude man en vraag ik me af of de onverdraagzaamheid van bedroefdheid überhaupt grenzen kent.

(meer…)

Ik wil Leonardo DiCaprio niet zijn

‘Natuur’ is een woord met een positieve bijklank. Noem het – probeer maar! – en je ziet vlinders, oerwouden en watervallen voor je. Beeldschoon. Maar als ‘The Revenant’ ons één ding leert, is het wel dat ‘de natuur’ toch vooral een gewelddadig, anarchistisch monster is. Het vreet je levend op en kotst je uit alsof je niets bent dan een futiliteit. Vraag het Leonardo DiCaprio maar.
(meer…)

Apologie voor publiekelijk janken

Soms gaat een popliedje over iets groots. De woorden lijken op het eerste oog eenduidig, maar blijken bij nadere beschouwing bezield door een metafoor. Een letterlijke beschrijving van iets groots moet wel verzanden in banaliteit. Een metafoor bezit daarentegen het potentieel om héél even de Waarheid te tonen. ‘Crying in public’ van Chairlift is zo’n liedje. (meer…)

Als alle vrees is overwonnen is er altijd nog de angst

Links voor in de zaal van het filmhuis gaat de deur open en stapt er iemand op hakken naar binnen. Het doek flikkert. Steeds sneller. De epilepsie-onvriendelijke beelden razen door, terwijl de hakken zich in beweging zetten. Er loopt iemand van de deur naar de achterste rij, het scherm schreeuwt felgroene beelden. De muziek zwelt nóg verder aan: klik, klak, klik, klak… Scherm en schoen zijn niet meer van elkaar te onderscheiden. (meer…)

Genieten is vaak een halve vinger lang

Sommige dingen maken het leven net wat mooier. Tony Chocolonely op een druilerige zondagmiddag, ’s ochtends op je wekker kijken en beseffen dat je nog een uur kunt blijven liggen. Maar ook: koptelefoon op, de deur uit en stevig door elkaar worden geschud met een nieuwe Oneohtrix Point Never. Genieten.
(meer…)

2015: het jaar van de vrouw

December was de maand van de muzikale rituelen. In Limburg begon Serious Request, in de Top 2000 vonden we de Pokémon Theme Song. Sky Radio draaide onafgebroken 101 kerstliedjes. Rituelen en lijstjes: ze harmoniëren. Maar in de aanloop naar de lijst der lijsten en alle andere lijstjes die daar omheen bungelen werd nog iets anders zichtbaar. Iets wat veeleer met het ritueel breekt. Afgelopen jaar was het jaar van de vrouw. Tijd voor een bijpassend lijstje. (meer…)

Times Square is een leugen

Een warme zomerdag op Times Square. ‘Is dit het echt?’, vraagt mijn vriendin mij vol ongeloof. We kijken om ons heen, de ontelbare schermen veranderen onze ogen in vierkanten. Ietwat gedesillusioneerd voegt ze eraan toe: ‘Ik had gedacht dat het veel groter zou zijn.’ We gaan op een trappetje zitten om een McFlurry te eten en turen nog wat in het rond. Ja, dit is het echt. (meer…)

Dromen zijn nooit (alleen maar) bedrog

Dromen is één van de meest mysterieuze bezigheden van de mens. Dat geldt voor onze nachtelijke fantasiewereld waarin we zowel subject als object van de droom zijn. Maar dat geldt net zo zeer voor de dromen die we koesteren in wakende toestand, waarvan we geen idee hebben waar ze vandaan komen. Slapend verwerken ze onze ervaringen, overdag sturen en bezielen ze ons. Een zoektocht door dromenland aan de hand van Hollywood en een Nederlandse minidocumentaire. (meer…)

Gluren naar meisjes van dertien

Ik heb weinig contact met meisjes van dertien. Dat lijkt me een goede zaak. Mannelijke twintigers kunnen zich beter met andere zaken bezighouden dan met pubers van het andere geslacht. Maar tijdens de theatervoorstelling Het Hamiltoncomplex ontkom ik er niet aan: dat ís niets anders dan kijken naar meisjes van dertien. Dertien stuks, om precies te zijn. Eén van de dertien vraagt de aanwezigen helemaal aan het begin: “Zitten er toevallig pedofielen in de zaal?” Niemand verroert, misschien op een lachspier na, een vin. Daarna kijken we een kleine twee uur naar rondspringende meisjes. Ze dragen vaak niet meer dan een badpakje. (meer…)

CHVRCHES: Lauren hoort zich op te winden

Mijmeren over een mislukte verhouding of genieten van het zoete van een leugen. Het is waarmee het Schotse trio CHVRCHES de afgelopen jaren in festivalland de spotlights heeft opgeëist. En dat met drum, bas en synths als enige ingrediënten van hun smakelijke popconsumpties. Rechtlijnig en eenvormig, maar het werkt, ook weer op het kakelverse ‘Every Eye Open’. Hier lees je waarom. (meer…)

Gewoon is goed

Laatst zat ik met een vriend voetbal te kijken. Het was zeven uur op zondagavond, dus het was een bordje op schoot voor de buis. Sinds kort ben ik – net als mijn vriend – 25 jaar oud. De gemiddelde speler van de teams op het veld op die zondagavond was twee jaar jonger. De commentator benadrukte dat toen hij het over de beste speler van de Nederlandse velden had. “Slechts 20 jaar, nu al ’s lands beste!”, zo duwde hij de jongen in kwestie een veer in de reet. Waarop mijn vriend reageerde: “Daar zitten we dan. 25 jaar, en wat hebben wij in godsnaam bereikt?!” (meer…)

Hoe Kubrick cybertopia al ontmantelde

In 2001: A Space Odyssee schetste Stanley Kubrick een toekomstbeeld waarin de mens onder toeziend oog van een machinaal, denkend besturingssysteem zijn werk verricht. Ruimtereizigers staan onder leiding van de boordcomputer HAL9000, die als enige op de hoogte is van het doel van de ruimtereis. Als de mens op een goed moment de eigen gedachtegangen de voorkeur verleent boven dat wat HAL wil doen, ontstaat de ultieme confrontatie: mens tegen machine.

(meer…)

Strijd tegen de vergetelheid in oscarkandidaat Whiplash

“There are no two words in the English language more harmful than: good job” briest muziekleraar Fletcher in één van zijn monologen. Er zit geen enkele aarzeling in zijn woorden of gezichtsuitdrukking. Dit niet in de laatste plaats omdat de karakteristieke J.K. Simmons het personage vertolkt. Zijn aan idioterie grenzende stelligheid dient echter een doel. Het onthult een even prikkelende als controversiële filosofie: alles is geoorloofd als het om het ontwikkelen van uitzonderlijk talent gaat. In de film Whiplash volgen we die gedachte aan de hand van Andrew, Fletchers nieuwste leerling.

(meer…)

Vervoering en schizofrenie bij CD-presentatie Supertrawler

In zijn verschijning lijkt Felix Barth, zanger en bassist van Supertrawler, op een combinatie van Kurt Cobain, Owen Wilson en Alex Band (je weet wel, die ene van The Calling). Lange, steile blonde haren, geciviliseerde gezichtsbeharing en ogen die je vertrouwt. Zijn boyband-achtige voorkomen is misleidend. Zijn band produceert zowel stevige gitaarriffs als meeslepende rock. In een gehalveerde zaal van de Sugarfactory presenteerde Barths Supertrawler afgelopen weekend zijn eerste EP. Vervoering wisselde zich af met schizofrenie. (meer…)

De Lopende Band: fast to produce, easy to digest

Charlie Chaplin sloeg in 1936 loos alarm. Dat wij een cog in a machine zijn leidt helemaal niet tot allerlei ellende zoals hij in Modern Times bijna 80 jaar geleden verkondigde. Sterker nog: we moeten onze beperkte invloed op het grotere geheel liefhebben. Neem nu De Lopende Band. Een initiatief van een groepje Rotterdamse kunstenaars die allemaal hun individuele onmacht met overtuiging omarmen. Razendsnel verwerken de leden afzonderlijk informatie zoals tekst, kleur en sfeer. Vervolgens maken ze één beeld, zónder dat ze als enkeling doorhebben wat de anderen doen en wat ze samen produceren. Het resulteert in de meest uiteenlopende plaatjes, zo was op De Avond Met Ballen doorlopend te zien.
(meer…)

Het sympathieke nihilisme van Francis Underwood

De hitserie House of Cards is niet alleen maar een ongecensureerde vertoning van het politieke spel of een smeuïg verhaal over het reilen en zeilen van een Amerikaanse congressman. Het is bovenal een weergaloze weergave van de ambigue houding van de mens ten opzichte van macht. Twee seizoenen lang is de kijker getuige van openlijk erkend nihilisme. Hoofdpersonage Francis Underwood windt er geen doekjes om: hij wil ten koste van alles en iedereen hogerop in Washington. Zijn relatie met de kijker speelt in zijn machtslust de absolute hoofdrol. (meer…)

Onzegbare kracht van The Antlers

Sommige muziek zegt meer dan dat het feitelijk zegt. The Antlers maken dergelijke muziek. Als frontman Peter Silberman in het nummer ‘Hotel’ zingt “when you pass through, you only keep what you can’t sell” dan heeft hij het niet over voortbewegen en het behouden of verkopen van objecten. Hij probeert met zijn verleden in het reine te komen, existentiële problemen in de ogen te kijken en voert een constante strijd om het goede te doen ondanks de last van het bestaan. Hoe deze strijd er precies uit ziet lijkt onmogelijk uit te leggen. Het is enkel te voelen en te ervaren. Afgelopen week bood Silberman met zijn band anderhalf uur lang die ervaring in Paradiso, Amsterdam.
(meer…)

Zelfingenomen cynische klootzak

Afgelopen week werd ik me er wederom van bewust. Al zeventien jaar en exact evenveel seizoenen lang leggen Trey Parker en Matt Stone met hun animatieserie South Park de achilleshiel van de Westerse beschaving bloot. Vaak over the top, gênant en zonder genade. Maar het tweetal weet immer o zo treffend de geneugten én frustraties uit ons alledaagse bestaan onder een vergrootglas te leggen. Ik voelde me in ieder geval betrapt. (meer…)