Alle berichten van Cleo Thomas

Verslag van de Dutch Design Week: liever een thermoskan

De opening van de Dutch Design Week is gevuld met sierlijke hapjes en mensen die belangrijk lijken. Keer op keer verschijnt er een ontwerper in de spot lights die ons iets vertelt over het belang van design. Ze komen voor als engelen met visioenen, zoals ze daar in het felle licht op verhogingen staan. Het is een theatrale gebeurtenis. Dat we nog niets mogen zien geeft de situatie iets dikdoenerigs. Nee, doe mij maar Sectie-C, waar ik voor het eerst niet moe werd van een hele dag design. (meer…)

Alleen maar nuttig met een hart

Je hoort ze weleens roepen dat beeldende kunst er alleen zou zijn voor de elite. Het heeft geen direct maatschappelijk nut en is een luxeproduct. Ik snap het wel. Wij mensen zien nu eenmaal graag de concrete utiliteit van de dingen in, die we lastiger achterhalen bij een schilderij dan bij een lepel. (meer…)

We mogen allemaal een beetje koppiger zijn

Ik heb vaak moeite met populaire en  beroemde kunst.  Het werk is dan tot vervelens toe besproken waardoor de spontaniteit van de eerste ontmoeting is afgestompt. De bijbehorende theoretische muurteksten maken het daar niet beter op. Hoe kun je nu nog met een ongerepte blik langs het werk gaan en je eigen verbeelding loslaten? (meer…)

Vreemde vliegen

We zien hem als een eendagsvlieg, want na dat opvallende kunstwerk hebben wij zijn naam niet meer gehoord. Misschien maakt hij nog steeds kunst. We zouden het niet weten. Misschien confronteren deze werken de toeschouwer minder. Misschien zijn ze slechter, slapper, moeilijker, beter, interessanter of minder toegankelijk. Ik ging op zoek naar de daddy dj van de beeldende kunst, maar ik vond er geen. Ik vond wel andere vreemde vliegen.

(meer…)

Een klein kamertje in je achterhoofd

Toen de Nigeriaanse Chimamanda Adichie een jaar of zeven was, begon ze met het schrijven van verhalen. Haar personages waren blank, hadden blauwe ogen, dronken ginger beer en praatten regelmatig over het weer. Gek genoeg wist Adichie helemaal niet wat ginger beer was, en in Nigeria werd er nooit gepraat over het weer. De zon scheen altijd en ze at liever mango’s. Maar ze dacht dat personages zo hoorden te zijn en dat ieder verhaal over buitenlandse karakters moest gaan, want in alle kinderboeken die ze had gelezen, speelden blanke mensen de hoofdrol.

(meer…)

Dubbelzinnige cliché

Ik ben een komkommerliefhebber. Ik zie de komkommer als iets vanzelfsprekends dat pronkt boven het trosje salade dat op mijn bord wordt geserveerd wanneer ik iets in een restaurant bestel. Ik denk aan  tzatziki, mijn eigen komkommersoep, en het smaakschijfje in de nieuwe hippe waterflesjes van de Albert Heijn To Go. Ik denk niet aan dildo’s. (meer…)

Een wolhok in tijgercontext

Kijken we naar een gat of een deurmat? Houden we van dreigende dieptes of leven we liever in de illusie dat die niet bestaan? Wat zegt dit over ons? Wat zegt dit over mij? Descent Into Limbo van Anish Kapoor liet mij gewetenloos lang staren. Ik stond voortdurend in de weg. Je ziet een witte ruimte met een zwarte vlek, meer niet. Het geeft een energie van fladderige duiven in donkergrijs weer, en roept vragen op.

(meer…)

Een verre minnaar in Rome

Volgens de een ging het over de leegte achter schoonheid, volgens de ander over niets en weer een ander voelde dat het ergens over moest gaan maar kon dat niet benoemen. Over een ding waren ze het allemaal eens: deze film is een aanrader. En misschien wel een meesterwerk. Afgelopen woensdag besloot ik naar La Grande Bellezza te gaan. Ik kocht mijn kaartje bij een ietwat roestig filmtheater en zonk in. (meer…)