Alle berichten van Annabel Storm

The Lobster riekt naar dure wijn

Ga je op zoek naar reacties op ‘The Lobster’, dan is het vrijwel zeker dat je stuit op grote hopen ellende. ‘Echt een film voor de geitenwollen sok en de linkse intellectueel om sier te maken op een party, als ze klaar zijn met Freud en Marx.’ Of wat dacht je van deze: ‘”The Lobster” is net zoals “Birdman” een pamflet voor de intellectuelen die ondanks het feit dat ze het een baggerfilm vinden hem toch aanraden om indruk te kunnen maken op jan met de pet.’ (meer…)

De pisgrappen van Nick Hornby

Het boek en de gelijknamige film About a Boy gingen over een jongen die verre van grappig was. Nick Hornby wilde misschien compenseren en schreef het boek Funny Girl. Het is gemakkelijk geschreven, maar toch waren de eerste tweehonderd pagina’s een ware worsteling. Toen wist ik ineens wat de aard van het boek is: het is zo’n boek dat mensen onder het kraantje op de wc tussen de Panorama en de Story hebben liggen, in zo’n smerig rieten mandje. Zo kwam het dat ik de laatste tweehonderd pagina’s las terwijl ik urineerde of erger. (meer…)

Gedwongen castratie voor Quentin Tarantino

Vandaag dacht ik dat ik misschien een man moest zijn. Niet dat het tussen je benen bungelende geslachtsorgaan me nou zo lekker lijkt, en ik ben ook zeker niet jaloers op het voetbalmanische stereotype. De reden dat ik dacht over een operatie heeft te maken met het onverwacht opborrelen van pacifistische gedachten, aangewakkerd door de nieuwste film van Quentin Tarantino: The Hateful Eight. (meer…)

De barst in het rollenspel

Per week laat ik uren en uren voorbijgaan terwijl mijn lichaam is bevroren in een onnatuurlijke pose. Een flink aantal paar ogen probeert dan om het hardst mijn rondingen te vertalen naar een of ander kunstzinnig materiaal. Dit werk doe ik niet voor niets; het is sociologisch onderzoek pur sang. Vorige keer besprak ik hondenbezitters die zichzelf boetseren in plaats van het model. Dit keer: (amateur-)kunstenaars die het rollenspel niet meespelen. (meer…)

Vacature publieksregie bij de Oneseconds

Het Utrechtse kunstcollectief Oneseconds heeft met het Spookhuis een lat gelegd waar zelfs de langste man ter aarde onderdoor kan limbodansen. Hoog. Maar het soort hoge latten waar ik het over heb, wil in tegenstelling tot limbolatten juist wél geraakt worden. En dat lukte de Oneseconds dit keer niet. (meer…)

Ode aan synoniemen.net

Inmiddels is de fanbase van synoniemen.net zo groot dat ik denk dat het tijd is voor een ode, een lofzang, een lierzang, een lofdicht, een lierdicht of een loflied. Dat waren alvast een paar synoniemen van ‘ode’. Zo leuk is het dus! (meer…)

Meisjes van pijn en plezier

Op het raam van Kantine Walhalla staat “Eten en drinken” en de bierviltjes zijn er in zwart en wit. Op wit staat “Klare taal, vage beats” en op zwart “Neat novels, dirty lyrics”. De witte posters zeggen “Oud papier, jong talent” en de zwarte “Harde woorden, zachte kaften”. Ergens vinden we nog “Lauwe letters, hete brij” en ergens anders “Botte bijlen, scherpe pennen”. Geen Daden Maar Woorden volgt het ritme van een tweekwartsmaat. (meer…)

Als we de kogels vervangen voor pixels

Wat is er lekkerder dan rondlopen met twee camera’s, beide uitgerust met joekels van lenzen, klaar om de jacht op het publiek te openen? Met een zeker egard wordt er naar je gekeken. Je hebt nog niets gedaan en staat toch al aan het roer. Totdat iemand zijn iPhone op jou richt en je met verbluffende vaart in zijn zak steekt. (meer…)

Don’t judge a book by it’s title (of juist wel)

Een boekenkaft is vaak een combinatie van de titel van het boek, de naam van de schrijver, de naam van de uitgeverij en een slecht gekozen afbeelding die lijkt op de afbeelding van een bestseller die datzelfde jaar is uitgekomen. Vertaalde boeken wijken niet van dit format af, terwijl er een extra partij betrokken is: de vertaler. Voor zijn naam moet je meestal toch de binnenkant van het boek bekijken. Hij blijft sowieso een beetje op de achtergrond en eigenlijk is dat niet helemaal eerlijk. Hij wordt verscholen achter de schrijver, maar ook hij verdient lof en kritiek. Vandaag staat de vertaler centraal.
(meer…)

Nazorg Nederlandse eindexposities

Zomer. Alle eindexamenexposities achter de rug, de alumni uitgefeest, hun vrienden en familie alweer vergeten wat ze ook alweer gemaakt hadden. De meeste hebben een prijs op zak waarvan de waarde met het uur daalt, want alleen de grootste sukkels hebben niets gewonnen, zoveel prijzen zijn er te winnen. Sommigen kijken uit naar een master vanaf september, anderen hebben een baantje gevonden bij de plaatselijke postverspreider. (meer…)

Iemand met een poedel kleit echt anders

Per week laat ik uren en uren voorbijgaan terwijl mijn lichaam is bevroren in een onnatuurlijke pose. Een flink aantal paar ogen probeert dan om het hardste mijn rondingen te vertalen naar één of ander kunstzinnig materiaal. Dit werk doe ik niet voor niets; het is sociologisch onderzoek pur sang. Vorige keer besprak ik de onkunde van dokters. Dit keer: honden die op hun baasjes lijken en baasjes die zichzelf (en dus ook hun hond) boetseren in plaats van het model. (meer…)

Facebook weert de oorsprong van de wereld

Dit is een debat om van te smullen: een Franse kunstliefhebber is verwikkeld in een strijd met Facebook, omdat hij jaren geleden het schilderij L’Origine du Monde van Gustave Courbet deelde en zijn account om deze reden werd afgesloten. Ken je het werk niet, dan ben je nu verbaasd. Ken je het werk wel, dan moet je lachen. (meer…)

In de Efteling: een fabelachtige wachtrij

Toen ik voor het eerst in mijn leven de Efteling aandeed was ik ondertussen al oud genoeg om zonder identiteitsbewijs drank in te slaan. Er ging een absurde wereld voor me open. Dit had niet gek veel te maken met de attracties zelf. Vooral de ellenlange wachtrijen die me stijl achterover deden slaan. Ze waren uniek in hun soort. (meer…)

Laten we Mette Sterre uit de hemel spelen

Performancekunstenaar Mette Sterre wordt met de dag brutaler. Het onderzoek naar wat je allemaal aan en om je lichaam kunt hangen en hoe lang dat dan blijft zitten is nog niet tot een einde gekomen. Op de stoep van de Kingsgate Gallery in Londen ging ze het gevecht aan met Samantha Thole. In plaats van dat ze zich hierna eindelijk eens gepast terugtrekt, speelt ze curator van een avond vol performances.
(meer…)

Beter dan cross-overs: versmelting

Om de Erasmusbrug te mogen aanschouwen vertrekken vele met camera gewapende Japanners; de Maastunnel wordt daarentegen zwaar onderschat. Een enkeling weet zich de autotunnel te herinneren, maar voor velen zijn de fietsers- en voetgangerstunnel onbekend goed. Gelukkig vond Opera Minora dat ook onterecht en werd de tunnel omgevormd tot een decor voor een pas recent ontdekte versie van de barokopera Orfeus door Georg Philipp Telemann. Onder leiding van regisseuse Claudia Christern werd de zogenaamde onderwereld van Rotterdam tot leven gebracht.  (meer…)