museum

Ieder weekend trekken duizenden mensen naar strand of bos om daar van de rust te genieten. De werkende man staat er gerust urenlang voor in de file, zo graag willen ze de herrie uit de drukke steden ontvluchten. Er zijn tegenwoordig ook websites waarop je de rustigste plekjes van Nederland kunt vinden. Andere mensen bezoeken liever een gallery of een museum om naast rustig ook intellectueel verantwoord te kunnen ontspannen. In een museum is zelfs het restaurant, wat toch een variatie is op de keukentafel, een oase van rust. Nu het rust-toerisme een gegeven is, is er ook in het publieke domein een speciaal plekje voor hen die rust nodig hebben om normaal te kunnen functioneren en niet in waanzin te vervallen: de stiltecoupé. Maar een stiltecoupé is geen bakermat van vooraanstaande kunst, noch is het een pittoresk landschap; met schoonheid heeft het reizen in de geel-blauwe boemel niets te maken. Lees verder.

Ik heb vernomen dat wij per hoofd van de bevolking de meeste spijkerbroeken dragen van iedereen. Slimme zet daarom van het Centraal Museum om zo’n breed gedragen kledingstuk tot thema te maken. Niet alleen voor liefhebbers van mode en kunst, maar ook voor het klootjesvolk zal er iets herkenbaars te vinden zijn in de tentoonstelling. De spijkerbroek is zo algemeen dat ze een ander publiek kan trekken en dat is nooit weg. Maar het museum laat ook een groep mensen links liggen. Lees verder.

Op de valreep wisten Telesync en V2 nog de allereerste Bring Your Own Beamer van Rotterdam te organiseren als allerlaatste event op een hiervoor ideale locatie. Drie dagen later sloot Roodkapje de deuren achter zich waar ze meer dan twee jaar tentoonstellingen en evenementen had georganiseerd. Dat was geen reden voor een verdrietige avond. Integendeel. Er werd gebeamd of er levens van afhingen Lees verder.

Wat leuk! Er is een kunstroof geweest bij de Kunsthal in Rotterdam!

Dat is goed nieuws. Er is tijdelijk meer ruimte rondom de andere schilderijen. Als we even vergeten waarom, dan ook meer aandacht. De Kunsthal heeft er een handje van om de muren vol te kwakken zonder te kijken of een schilderij niet om meer ruimte vraagt. Dat wordt nu van hogerhand opgelost. Lees verder.

Even geleden ging ik op pad naar steden waar ik nog nooit geweest was en hoopte er de meest fantastische kunststukken in bruisende musea aan te treffen. Helaas schortte het al aan contemporaine musea an sich. Geen nood, dacht ik en ik keek om me heen in de stad. Lees verder.

Kunstrecensent Jhim Lamoree  van het kunstprogramma R.E.L houdt net een gloedvol betoog over asymmetrie en uitgestrekte lijnen over het doek, als beeldend kunstenaar Michiel Romeyn hem bot in de rede valt: ‘Moe je nou toch es kijken, dit!’ Lees verder.

Ik zag iets gebeuren op straat en dat was prachtig. Het gaf me zo’n gevoel van ultiem geluk met gelijk daar achteraan een staartje van nostalgische gevoelens omdat het maar een moment duurde en ik me realiseerde dat het niet meer terug zou komen. Het was een gevoel dat een kunstwerk niet zou kunnen oproepen. Misschien ken je dat wel. Je neemt afscheid, op een goede manier. Lees verder.

Laatst wees iemand mij op het bestaan van ene Marijke van Warmerdam. Deze tweeënvijftigjarige kunstenares is bezig met een opmars middels diverse media zoals film, schilderijen en sculpturen. Met een paar muisklikken had ik haar gevonden, en wat ik zag, beviel me absoluut niet. Opgeklopte onzin, huisvrouwengeknutsel. Alleen in de spotlights gekomen door goede marketing, zo luidde mijn conclusie.

Lees verder.