Het verhaal van Romeo en Julia kent iedereen natuurlijk. Het vertelt van twee geliefden die ondanks een familievete in elkaar hun ware vinden, maar door misverstanden en andere praktische problemen uiteindelijk allebei zelfmoord plegen. Het Nationale Ballet voert tot 14 mei de versie van Rudi van Dantzig uit, bij wijze van eerbetoon na zijn overlijden. Lees verder.
Afgelopen donderdag was de wereldpremiere van de nieuwe choreografie van Cinderella. Het bekende sprookje van Cinderella, beter bekend als Assepoester, krijgt onder leiding van Christopher Wheeldon een nieuwe invulling. Cinderella is niet langer het sloofje, maar een vrouw met een oneindige hoop op een betere toekomst. Combineer dit met het Holland Symfonia en de sterdansers van het Nationaal Ballet en je hebt een avond om nooit te vergeten. Lees verder.
Menigeen beweert dat we alles al gehad hebben in de kunst, dat er geen kunstgeschiedenis meer geschreven wordt. Vernieuwen kunnen we niet meer, omdat kunst alle vormen al een keer heeft aangenomen die mogelijk zijn. ‘Fringe Festival’ suggereert dat er wel degelijk kaders zijn waarbinnen de kunst zich beweegt en wil de rafelige randen opzoeken. We kijken hoe dit zich uit in de voorstelling Jaren – Dance//Chance. Lees verder.
Een warm onthaal krijg je als je een dezer dagen langs de ruiten van Keizersgracht nummer 264 in Amsterdam loopt en vervolgens het pand betreedt. ‘Open’ schreeuwen de neonletters en lichtjes achter het glas. ‘Yes, we are open’ is de aansluitende titel van de tentoonstelling. In het kader van de bezuinigingen op kunst en cultuur is besloten het Nederlands Instituut voor Mediakunst aan het einde van dit jaar te sluiten. De titel van de tentoonstelling is nog een laatste uithaal naar deze strop. De looptijd van de tentoonstelling kan gezien worden als cynische ondertitel: van 2 juni tot het eind. Lees verder.
Zoals je voor huishoudelijk vernuft naar de huishoudbeurs kunt gaan, zo biedt Amsterdam RAI even graag ruimte voor kunst. De afgelopen dagen was een deel van het gebouw ingericht als beurs en te zien aan het grote aantal oranje stickertjes die op de naambordjes bij de kunstwerken hingen, werd er flink gekocht bij KunstRAI 2012. Dit alles met het broeierige geluid van de airco en een jazzmuziekje op de achtergrond. Lees verder.
Voor de uitvoering van De Nachtegaal en andere verhalen had het podium een metamorfose ondergaan. Links en rechts waren twee kleine, Chinees aandoende terrassen gemaakt, waarvan er eentje plaats bood aan een boom ook in chinese stijl. Het orkest, kleine bezetting, zat al klaar op het toneel. De orkestbak was voor de gelegenheid namelijk gevuld met water. Een klein zwembad. De dirigent (Xian Zhang) werd ingesloten op het steigertje en Ragtime kon beginnen. Lees verder.
Ooit, in een ver verleden, ben ik in Venetië met mijn ouders naar La traviata geweest. Het verhaal was me niet bekend en de ultra-korte uitleg van mijn ouders maakte niet veel verschil. De opera werd uitgevoerd door een klein gezelschap en de (in Nederland vaak gebruikelijke) boventiteling ontbrak. De muziek kwam me echter wel bekend voor en we hebben een heerlijke avond gehad, ondanks dat de moraal van het verhaal ons volledig ontging. Toch had ik ook wel zin om deze opera van een Nederlands gezelschap te zien. Lees verder.
Al jaren is de Notenkraker dé klassieke uitvoering rond de Kerst en in dit geval rond Sinterklaasavond. Deze uitvoering voor het Nationaal Ballet is speciaal aangepast, het verhaal speelt in een Amsterdams rijtjeshuis. Het verhaal kwam mij ietwat vaag voor, iets met een muizenkoning en een houten pop, maar ik raakte steeds in de war met het verhaal van het tinnen soldaatje. Uiteindelijk bleek dat in dit geval de inhoud ondergeschikt is aan de vorm en dat de hele voorstelling een excuus is om naar prachtig dansende ballerina’s te kijken. Lees verder.
Na enige haast om op tijd te komen, kon ik gaan zitten in het Muziektheater. Het doek had exact dezelfde projectie die ik me nog herinner van zo’n jaar of vier geleden. Ik wist al dat het stuk draait om de verwisseling tussen Odette en Odile, respectievelijk de witte en de zwarte zwaan, gedanst door dezelfde ballerina. Het grootste stuk bleek ik echter vergeten te zijn geweest en het was werkelijk een verrassing om alles opnieuw te ontdekken. Lees verder.
Het belooft een bijzondere expeditie te worden. Donkere, grijze wolken verzamelen zich en voorspellen niet veel goeds; iets wat bevestigd wordt als ik me met de buitenlandse pers tegenover het Rijksmuseum verzamel en snel een paar koekjes naar binnen werk. Lees verder.
