2012

Ik heb vernomen dat wij per hoofd van de bevolking de meeste spijkerbroeken dragen van iedereen. Slimme zet daarom van het Centraal Museum om zo’n breed gedragen kledingstuk tot thema te maken. Niet alleen voor liefhebbers van mode en kunst, maar ook voor het klootjesvolk zal er iets herkenbaars te vinden zijn in de tentoonstelling. De spijkerbroek is zo algemeen dat ze een ander publiek kan trekken en dat is nooit weg. Maar het museum laat ook een groep mensen links liggen. Lees verder.

Half 2012 bracht de Nederlandse symfonische  metalband Delain het album We Are The Others uit. Een volwassen, vernieuwend album dat de kwaliteiten van de band goed naar voren brengt. Samen met de band Seven Waters brengt Delain dit ten gehore in Hengelo. Lees verder.

Hoe Amerikaans The Broken Circle Breakdown ook klinkt, het is wel degelijk een Vlaamse film. Al zij het met een grote, Amerikaanse cowboyhoed op. Lees verder.

De eerste Finse band die op de NME Awards Tour mee was. Dat klinkt veelbelovend. Le Corps Mince de Françoise heet deze band, bestaande uit Emma en Mia Kemppainen. Maar liever noemen ze zich LCMDF. Samen met enkele vrienden begonnen zij aan hun muziektrilogie, waarvan het eerste deel Mental Health eind oktober uitkomt. Lees verder.

Wat leuk! Er is een kunstroof geweest bij de Kunsthal in Rotterdam!

Dat is goed nieuws. Er is tijdelijk meer ruimte rondom de andere schilderijen. Als we even vergeten waarom, dan ook meer aandacht. De Kunsthal heeft er een handje van om de muren vol te kwakken zonder te kijken of een schilderij niet om meer ruimte vraagt. Dat wordt nu van hogerhand opgelost. Lees verder.

Shakespeare’s ‘Much ado about nothing’ was al een komiek, maar voor De Utrechtse Spelen kan het niet grappig genoeg. ‘Veel gedoe om niks’ puilt uit van slimme woordgrapjes, maar heeft soms last van aanhoudende meligheid. De grappen en grollen blijven opdraven, ook op momenten dat er eigenlijk een beetje ontroering gevoeld zou moeten worden. Lees verder.

Met een diepe frons in mijn voorhoofd betrad ik het pand. Dit als logisch gevolg van de schilderijen die ik van buiten had zien hangen. De naam van de maker vermelden zou te veel eer zijn. Het kon bijna geen ‘echte’ kunstenaar zijn die het werk had gemaakt. Dat klopte: deze tentoonstelling is een soort vervolg op de ZomerExpo in Den Haag, waarbij het getoonde werk anoniem wordt uitgekozen. Amateurs en kunstenaars komen zo vanzelf bij elkaar. Lees verder.

Menigeen beweert dat we alles al gehad hebben in de kunst, dat er geen kunstgeschiedenis meer geschreven wordt. Vernieuwen kunnen we niet meer, omdat kunst alle vormen al een keer heeft aangenomen die mogelijk zijn. ‘Fringe Festival’ suggereert dat er wel degelijk kaders zijn waarbinnen de kunst zich beweegt en wil de rafelige randen opzoeken. We kijken hoe dit zich uit in de voorstelling Jaren – Dance//Chance. Lees verder.

Het is nog even wachten, maar op 7 september brengt Anna Aaron haar album Dogs in Spirit uit. De voorkant is net zo bijzonder als de muziek. De duisternis en excentriciteit van het albumhoesje lijkt terecht te zijn, wanneer we het eerste nummer ‘Elijah’s Chant’ horen, maar daarna neemt het een hele andere wending. Lees verder.

Met het symfonische nummmer ‘The Janus Mirror’ opent Emanuel And The Fear hun gelijknamige album The Janus Mirror. Wanneer je denkt dat je ze door hebt, begint het volgende nummer. Weg illusies. Deze muzikanten zijn onvoorspelbaar en origineel. Lees verder.