Beeldend

Was de stijlvolle benaming vorig jaar nog ‘Spoohkuis’, dit jaar kwam de k gewoon voor de h te staan. Dat betekent niet dat we de voorstelling ineens kunnen vergelijken met het gemiddelde griezelpaleis dat we vinden op de kermis of op een attractiepark. Spookhuizen zijn niet leuk, zeg nou zelf. Geesten van de lopende band beginnen we te herkennen, de doodskoppen met synthetische schimmel waren duidelijk in de uitverkoop want die zagen we al vijf keer eerder. Dit spookhuis gaat voorbij aan spinnenwebben, monsters en bloed en gebruikt een veel gewaagder instrument om de spanning op te voeren: jou. Lees verder.

Illustratief vormgever Silvie Buenen vertelt met haar animatie in vijf minuten het verhaal van ‘Iron Lady’ Golda Meir. Is het haar gelukt om die zenuwslopende avond van 5 oktober 1973 tot leven te wekken? Lees verder.

Dan Morison is een tekenaar die werkt vanuit London. Tot zijn oeuvre behoren onder andere prenten, strips, storyboards voor videoclips en reclames, album covers en flyers. Mijn eerste ‘ontmoeting’ met Dan was via zijn Primarch Series, een set van 19 illustraties van science fiction halfgoden die in een punk stijl zijn gedaan. De afbeeldingen deden me denken aan het werk van Jamie Hewlett (de man achter comics zoals Tank Girl en het ontwerp van The Gorillaz, red.). Omdat Dan buiten Engeland nog niet heel erg bekend is, stellen we hem hier aan je voor. Lees verder.

Wat is de rol van de expliciete beeldvorming rondom seksualiteit in onze samenleving? Dit is wat de Roemeense artiest Floriama Candea zich afvraagt in haar serie FFF-XXX. In een samenleving waarin het gebruik van seksuele beeldvorming de norm lijkt te zijn, vraagt de artiest zich af of seks een puur fysieke daad is, of dat het een diepere spirituele en emotionele betekenis heeft. In haar schilderijen laat Candea de betekenis en symboliek van seksueel gedrag en seksualiteit als menselijke eigenschap zien.

Lees verder.

Ik heb vernomen dat wij per hoofd van de bevolking de meeste spijkerbroeken dragen van iedereen. Slimme zet daarom van het Centraal Museum om zo’n breed gedragen kledingstuk tot thema te maken. Niet alleen voor liefhebbers van mode en kunst, maar ook voor het klootjesvolk zal er iets herkenbaars te vinden zijn in de tentoonstelling. De spijkerbroek is zo algemeen dat ze een ander publiek kan trekken en dat is nooit weg. Maar het museum laat ook een groep mensen links liggen. Lees verder.

Deze manier van schilderen is toch opvallend bèta, niet? Dit bekijkt het eens van de andere kant!

Is het Madurodam? Is het LegoLand? Nee, het is ‘gewoon’ Kiev. Of tenminste, een afspiegeling van Kiev. (Ceci n’est pas une pipe)

Wat leuk! Er is een kunstroof geweest bij de Kunsthal in Rotterdam!

Dat is goed nieuws. Er is tijdelijk meer ruimte rondom de andere schilderijen. Als we even vergeten waarom, dan ook meer aandacht. De Kunsthal heeft er een handje van om de muren vol te kwakken zonder te kijken of een schilderij niet om meer ruimte vraagt. Dat wordt nu van hogerhand opgelost. Lees verder.

Met een diepe frons in mijn voorhoofd betrad ik het pand. Dit als logisch gevolg van de schilderijen die ik van buiten had zien hangen. De naam van de maker vermelden zou te veel eer zijn. Het kon bijna geen ‘echte’ kunstenaar zijn die het werk had gemaakt. Dat klopte: deze tentoonstelling is een soort vervolg op de ZomerExpo in Den Haag, waarbij het getoonde werk anoniem wordt uitgekozen. Amateurs en kunstenaars komen zo vanzelf bij elkaar. Lees verder.

‘Believe in God instantly’, ‘Guarantee the heterosexuality of your child’, ‘Be white immediately’, ‘Be a succesful entrepreneur’. Deze omschrijvingen gaf Dana Wyse de 100 zakjes gevuld met pillen of poeders die ze maakte in de late jaren ’90. Allemaal verlangens om beter te kunnen conformeren aan de eisen van de samenleving. Soms zijn deze verlangens onuitspreekbaar en ongepast, soms absurdistisch zoals ‘Clone your bestfriend’s girlfriend’ en ‘Instant orgasm pills’. Lees verder.