“Dog carcass in alley this morning, tire tread on burst stomach”
Gelijk al laten de schrijver, tekenaars en inkers ons weten waar we mee te maken hebben. Niets van de normale super comics’ primaire kleuren, of de enisgzins ‘tongue-in-cheek’ ondertonen. Nee, we krijgen secundaire kleuren en we zien op pagina drie een man worden vermoord.
De eerste pagina geeft al gelijk een geweldig beeld van Rorschach als persoon: extreem rechts, Randian objectivisme is zijn credo. Het belangrijkste echter? Een enorm ego. Daarnaast krijgen we gelijk al een beeld van de wereld: oktober 1985. De Koude Oorlog is op z’n hoogtepunt, en de verwijzing naar het communisme in Rorschachs journal klopt zeker met het tijdsbeeld. Ik zie de afwisselende beelden van de moord van Edward Blake en de twee detectives die Blake’s appartement onderzoeken. Gelijk worden we al geïnteresseerd in wie Blake was. De detectives stellen hier de goede vragen: waarom staat hij op de foto met Ford? Hoe komt hij aan dat enorme litteken? De belangrijkste echter: wie heeft Edwarde Blake uit dat raam gegooid en waarom?
De exposition op de volgende pagina is niet heel subtiel, jammer genoeg, maar wel nodig. We leren van de zogenaamde Keene Act, een wet die acht jaar voor de huidige gebeurtenissen gekostumeerde helden verbood, behalve degene met toestemming van de overheid. Ze willen het moordonderzoek onder de radar houden, in de hoop Rorschach (waarvan we leren dat hij een moordenaar is) er buiten te houden. Jammer genoeg is zijn ze daar te laat mee; we zien hoe Rorschach Blake’s appartement doorzoekt en in zijn kleerkast een kostuum en een groot arsenaal aan wapens vindt.
Who watches the watchmen
De expositie in Dan Dreiberg en Hollis Masons gesprek en dat van Dreiberg en Rorschach is een stuk beter verpakt: in normale dialoog. De dingen die hier worden gezegd klinken ook alsof een ‘normaal’ persoon ze zou zeggen. Belangrijk in het eerste gesprek is de subtext: de verhalen die Mason vertelt en de namen van de helden en schurken klinken cheesy genoeg dat we kunnen beoordelen dat die bijna komische en up beat interacties tussen superhelden en de onderwereld vroeger blijkbaar wel bestonden. Ook interessant is de graffiti op Mason’sgaragedeur: “Who watches the watchmen,” is waar we later nog op terug gaan komen.
Rorschach
Uit het gesprek dat Dreiberg later heeft met Rorschach en diens acties in de kroeg laten nog meer zijn over Rorschachs karakter: geen begrip van privacy, geen humor (“human beanjuice, haha”) en over het algemeen een eikel. Zijn manier van informatie winnen, een schijnbaar willekeurige kroeg in gaan, iemands vingers breken en hopen dat iemand hem vertelt wat hij wilt weten is borderline sadistisch. Mijn beeld van hem wordt niet veel beter wanneer hij de verkrachting van Lauries moeder probeert weg te redeneren onder het mom van dat de Comedian verder een goed persoon zou zijn geweest. Het doet me iets te veel denken aan de argumenten die sommige mensen op brachten toen het pedofilieschandaal binnen de RK-kerk naar buiten kwam.
Adrian en Dr Manhattan
De andere twee (voormalige) superhelden die we kregen te zien waren Adrian Veidt en Dr Manhattan. Over de eerste valt niet enorm veel te zeggen momenteel, naast dat zijn terug trekken uit het heldendom goed getimed was, en hij nu op een enorme stapel geld blijkt te zitten. Over Dr Manhattan is iets meer te zeggen. Zijn desinteresse in de dood van Edward Blake en dat Laurie uit wil gaan met een oude vriend spreken boekdelen. Is het echt omdat hij druk is met z’n onderzoek of zit er meer achter?
Tekenstijl
Ook moet gewezen worden op die ongemakkelijke blik van Dreiberg wanneer hij en Laurie het restaurant uit lopen, en de boekdelen die het spreekt over wat hij echt vond van dat kostuum. Dat zoiets kan worden opgemaakt uit zo’n klein stukje tekening zegt een hoop over de kwaliteiten van de tekenaar.
Karakters
Ook hier zien we dat de karakters in Watchmen niet het standaard comic-archetype vormen: Mason Hollis werd Night Owl omdat hij als een politieagent voelde dat hij niet genoeg doen tegen de criminelen en toen hij in de krant las dat iemand misdadigers het ziekenhuis in sloeg dacht hij: dat kan ik ook. Geen vermoorde ouders of mutaties nodig hierzo, Hollis is badass genoeg dat hij dat niet nodig heeft.
Throw away line
Daarnaast wil ik even aandacht vestigen op een throw away line waar ik later jullie nog meer mee ga vervelen: Hollis zegt dat waarschijnlijk weinig mensen Superman en Lois Lane nog zullen kennen. Ik vermoed dat grofweg honderdzestig procent van mijn zes lezers weten wie dit zijn, dus waarom denkt hij dat de lezers van zijn boek dat niet zullen weten?
issue 0 – issue 1 – etc
