Vandaag stond op nu.nl een artikel met de titel ‘Italiaanse man gooit kinderen van balkon‘. De kinderen in kwestie waren 1 en 4 jaar oud, ze zijn alle drie overleden. In het artikel wordt zijn werkloosheid genoemd, en nog even kort in een zinnetje achteraf dat het aantal zelfmoorden de sinds de economische crisis is gestegen. Ik vraag me af of je zoiets als zelfmoord eigenlijk wel kunt duiden door middel van een aantal. Het gaat om levens, om individuen die de kracht niet hadden verder te leven. Drie individuen, met allemaal anders nog een heel leven voor zich. Maar nu dood.
Liefde?
Het meenemen van je kinderen bij het einde van jouw leven, is enerzijds crue. Maar misschien was het wel bedoeld als uiting van liefde. Het leven was voor hen zo verschrikkelijk ondraagzaam, dat de vader besloot niet verder te leven. Hij wist hoe verschrikkelijk het leven voor hem was, en ze gunt zijn kinderen het beste. Voor hemzelf was, na veel wikken en wegen, de dood het beste. En hij gunt hun kinderen daarmee hetzelfde lot. Ook wetende hoe extra verschrikkelijk het leven voor hen zal zijn zonder ouders.
Stop and think
Emoties en overwegingen stapelden zich op totdat hij besloten had: het leven hier is het niet waard te leven, en een rotleven gun ik ook mijn kinderen niet. Emoties, overwegingen, economische crisis, leven, dood en liefde. Allemaal in één kort nieuwsbericht. Binnen 5 minuten neergepend door een of andere anonieme journalist. Reden om te zeggen: stop and think.
Ook OngeKUNSTeld:
