Ooit, in een ver verleden, ben ik in Venetië met mijn ouders naar La traviata geweest. Het verhaal was me niet bekend en de ultra-korte uitleg van mijn ouders maakte niet veel verschil. De opera werd uitgevoerd door een klein gezelschap en de (in Nederland vaak gebruikelijke) boventiteling ontbrak. De muziek kwam me echter wel bekend voor en we hebben een heerlijke avond gehad, ondanks dat de moraal van het verhaal ons volledig ontging. Toch had ik ook wel zin om deze opera van een Nederlands gezelschap te zien.
Het verhaal
La traviata is een verhaal gebaseerd op ‘La Dame aux Camelias’ , een roman geschreven naar een waargebeurd verhaal. La Bohème en het verhaal van de Moulin Rouge zijn hier ook op gebaseerd. Een jongeman (Alfredo Germont, door Peter Auty) van goeden huize valt tijdens een feest voor een gevierde courtisane (Violetta Valéry door Petya Ivanova) en verklaart haar de liefde. Gevleid besluit ze op zijn avances in te gaan en een prille liefde bloeit op. Deze relatie (ongehuwd) is echter niet sociaal geaccepteerd en Alfredo brengt het huwelijk van zijn zuster in gevaar. Zijn vader (Giorgio Germont door Roland Wood) doet een haast onmenselijk verzoek aan Violetta. Hij vraagt haar om Alfredo af te wijzen zonder hem te vertellen waarom, in ruil belooft hij haar om hem de waarheid te vertellen zodra ze gestorven is. Ze vertrekt naar Parijs terwijl Alfredo de brief krijgt. Verblind door verdriet gaat hij haar achterna en maakt haar op het bal te schande door haar ‘te betalen’. Na een duel met haar aanbidder is Alfredo gedwongen om het land een tijdje te verlaten. Alfredo’s vader besluit om te vertellen hoe de vork in de steel zit en dat Violetta erg ziek is. Violetta is stervende als Alfredo zich aandient. Samen beleven ze nog een kort moment van vreugde tot ze in zijn armen sterft.
Uitvoering
Het decor van de Nationale Reisopera moet natuurlijk hanteerbaar zijn, anders kunnen ze er niet meer rondreizen en ondanks deze beperken spelen ze het telkens klaar om een prachtig en ook bijzonder decor neer te zetten, ditmaal op een draaischijf. Verder was het decor, zonder overbodige attributen telkens een goede aanvulling op de scene. Ook een leuk detail waren de lange spiegels op de achtergrond, alhoewel het me pas tegen het derde bedrijf duidelijk werd waar ze precies voor waren, van opzij is de reflectie van luiken niet te zien en ontgaat je de illusie van openslaande ramen. Door onbegrip in de zaal werd het kleine lichtje tussen twee scènes aangezien voor pauze en stond er een groot deel van de zaal genoeglijk op de trap toen het doek plots weer open ging. Ook was het de zaal niet bekend dat het koor na het tweede bedrijf naar huis ging en daarom tussendoor een applaus verdient.
Zang
Ik heb mij ooit lopen beklagen over een naar mijn mening verkeerd gekozen stem, daar was bij deze opera geen sprake van. Hoewel sommigen om mij heen Violetta iets schel vonden, niet helemaal toonzuiver en wat magertjes bij de hoge noten, heb ik daar zelf niets van gemerkt en me mee laten voeren op de prachtige muziek van Verdi. De emoties zijn niet alleen door de tekst, maar ook door de zang werkelijk niet van je af te schudden. De wanhoop en vreugde wisselen elkaar af.
Aanrader
De opera is een doordringend stuk, met een zwaar verhaal. Zoals het hoort in opera’s loopt het nooit goed af en je moet voor dit stuk de muziek van Verdi en het gezang wel kunnen waarderen. Als je hier ook maar een klein zwak voor hebt, het eens wil proberen of er al aan verslaafd bent, zeg ik DOEN. De avond is het helemaal waard.
Muzikale leiding: Robbert van Steijn, Orkest; Noord Nederlands Orkest, koor; Koor van de Nationale Reisopera
Foto’s : Marco Borggreve (c) Nationale Reisopera
