Ik zag iets gebeuren op straat en dat was prachtig. Het gaf me zo’n gevoel van ultiem geluk met gelijk daar achteraan een staartje van nostalgische gevoelens omdat het maar een moment duurde en ik me realiseerde dat het niet meer terug zou komen. Het was een gevoel dat een kunstwerk niet zou kunnen oproepen. Misschien ken je dat wel. Je neemt afscheid, op een goede manier.
Ik had geen tijd om het vast te leggen, en dat is waarschijnlijk maar goed ook. Had ik het vastgelegd, dan was het een geweldig werk geweest. Dat zeg ik niet om op te scheppen, meer om je een idee te geven van de mate van schoonheid die ik met mijn blote oog heb gevangen. Musea hadden staan popelen om het van me te kopen. Het was naar de fabriek gebracht, op de lopende band gelegd en er was een stickertje met het woord ‘kunst’ op aangebracht.
Door het vast te leggen zou ik het beeld hebben ingekaderd. Ik zou hebben zitten snijden in iets dat compleet was en waarin elk stukje even belangrijk was. Je zult het daarom dit keer zonder plaatjes of filmpjes moeten doen, en ook zonder specifieke beschrijving. Ook met woorden kan ik het verwoesten, dat wat er in mijn hoofd zit, en wat jij nooit zal kunnen zien.
Ik heb iets moois gezien, ik heb iets meegemaakt. En of het kunst was… Ach.
Ook OngeKUNSTeld:
