Na een warm welkom en interessante introductie, liep ik vol verwachting de zaal binnen. Het verhaal van de Tovenaar van Oz is mij welbekend en in een ver verleden ben ik ook ooit naar The Wiz geweest. Over het verhaal zelf wist ik eigenlijk vrij weinig, behalve dat dit het verhaal voorafgaand aan de avonturen van Dorothy is en dat het welbekende sprookje met het gele pad in een heel ander licht zou komen te staan. De musical opent met het feestvierende volk van Oz. Feest, omdat de boze heks van het Westen dood is. Glinda de Goede komt het goede nieuws vertellen, maar al snel blijkt dat het verhaal anders in elkaar steekt dan het lijkt. Glinda is namelijk geen tegenstander van Elphaba, maar eerder een goede vriendin. Alhoewel ze dit in het begin niet toe durft te geven.
Mysterie
Alhoewel deze musical sterk verbonden is met het verhaal van The Wizard of Oz, zal deze versie het hele verhaal uit elkaar doen tuimelen en op een totaal andere manier verbeterd in elkaar zetten. Denk hier maar eens over na; als Dorothy gewoon met haar hakken had kunnen klikken om terug te gaan, waarom heeft Glinda de Goede haar dat dan niet direct verteld? Waar komen de gevleugelde aapjes vandaan en wie is de stroman? Hoe heeft de blikken man zijn hart verloren en waarom heeft Elphaba eigenlijk een groene kleur? Al deze vragen worden beantwoord in een geweldige show.
Plot
Nadat Elphaba groen geboren is, neemt haar vader maatregelen tegen een potentieel tweede groene dochter. Helaas blijkt Nessarose hierdoor invalide te zijn geworden. Het zal Elphaba’s taak zijn om voor altijd de tweede viool te spelen en voor haar zusje te zorgen. Door een misverstand komt zij echter niet bij haar zusje op de kamer als zij op school beginnen. Dit lokt bij Elphaba een woede en toveraanval op, die haar direct op nummer een zet bij het schoolhoofd. Deze belooft haar een onderhoud met de Grote Tovenaar, iemand tegen wie Elphaba al heel lang opkijkt.
Intussen zijn er slechte dingen gaande: de sprekende dieren worden een voor een opgepakt en afgevoerd, terwijl jonge dieren het afleren om nieuwe dingen te willen weten. Elphaba hoopt dat de Tovenaar al deze problemen weer recht kan zetten, maar ontdekt dat dit allemaal bij zijn boosaardige plan hoort. Ze weigert om met hem samen te werken en vlucht, het toverboek meenemend. Glinda valt wel voor de charmante verhalen van de tovenaar, maar hoort met pijn in haar hart aan hoe Elphaba nu zwart gemaakt wordt. Intussen speelt Fiyero, de verloofde van Glinda maar stiekem verliefd op Elphaba, een gevaarlijk dubbelspel. Namens de staat is hij op zoek naar haar, maar niet om haar in te rekenen, hij wil zich bij haar scharen. Uiteindelijk brengt de happy ending een andere verliezer naar voren dan je zou verwachten.
Cast en decor
De rol van de egocentrische Galinda, met een ‘Gaa’, lijkt Chantal Janzen op het lijf geschreven. Met gevatte oneliners heeft zij veel lachers op haar hand, maar zelf vind ik haar soms iets te grappig. Uiteindelijk blijkt ook Glinda een gevoel van rechtvaardigheid te bezitten, maar na alles wat ze heeft uitgespookt komt ze er behoorlijk ongestraft vanaf. Elphaba daarentegen is door haar keuzes op haar plek gedwongen en zal niet stoppen voor ze dit kan veranderen. Willemijn Verkaik is een fenomenale zangeres die helemaal straalt als de Wicked Witch of the West. Jim Bakkum als Fiyero was zoals wij hem kennen van Idols, niet verkeerd maar het kan nog net een beetje beter.
Het decor was fenomenaal, bij het wervelende groen van Smaragdstad stak Elphaba zelfs een beetje bleekjes af. De speciale effecten, geweldige songs, de mist, de geweldige machinerie van de Tovenaar en de draak zorgen voor een overweldigend schouwspel. Mijn broekspijpen trilden van de tovenaarsstem en dat is precies zoals ik me dat altijd heb voorgesteld. Als je daar de ijzersterke verhaallijn en de uitzonderlijke cast bijvoegt heb je een musical die je niet mag missen.
Ook zien? Bestellen kan op http://www.musicals.nl/wicked.asp
