Het genre indie-rock is de laatste decennia uitgebuit. Indie komt van‘independent’, ofwel ‘onafhankelijk’, waarmee de onafhankelijke manier van uitbrengen zonder platenmaatschappij wordt bedoeld. Maar indie is niet meer gewoon indie. Indie is nu de benaming voor het standaard catchy ritme, vrolijk klinkend, af en toe nonchalant akoestisch, en een –want dat is zo hip– ietwat droevige ondertoon.
The Dukes, opgericht in 2010, schaart zichzelf ook onder dit genre. Alsof het iets positiefs is. In ieder geval is er goed mee gezegd hoe hun eerste album, Victory, klinkt: standaard. Steeds weer denk je als luisteraar “dit heb ik al eens gehoord, het klinkt zo bekend!”. Als je een rockgeoriënteerde iTuneslijst hebt kan je al gauw verschillende andere bands eruit plukken die er heel erg op de juist geluisterde nummers lijken.
Zo deed nummer één, ‘Low men’, me meteen scrollen naar de grote massa puberale poprockbands als Boys Like Girls en de minder-specifieke Coldplaynummers van het volwassenere Coldplay. Low men was niet identiek aan één van beide bands, maar zeker zeker niet heel anders, maar dat kon toen natuurlijk nog toeval zijn. Nummer twee, The Dukes, deed me echter heel erg denken aan Metallica’s ‘Enter Sandman’ en bepaalde nummers van Zeromancer, maar (net zoals bij Coldplay het geval was) standaarder. Nummer drie was gewoon de grote massa “indie-rock”, The Pigeon Detectives, Maximo Park, noem maar op, en vanaf daar heb ik het opgegeven naar vergelijkbare nummers te zoeken. Het was één en al herkenning. Standaard. Indie-rock…
En als een album dan vernoemd is naar een van de nummers op het album, zoals in dit geval, verwacht je dat dat ene nummer, wat een speciale plek heeft gekregen op de albumcover, ook speciaal is. Ook ‘Victory’ was echter één van de nummers op de grote hoop. Niet uitblinkend, maar daardoor wel kenmerkend voor de rest van het album. De albumnaam zal wel gekozen zijn bij gebrek aan verdere fantasie, want ik geef toe, ‘Victory’ is een coole naam. Wees echter wel alert met het scheppen van valse verwachtingen bij het kiezen van de naam van een willekeurig nummer.
Begrijp me niet verkeerd, het album Victory is wel leuk, maar gewoon niet origineel. Een nummer van The Dukes is niet typisch The Dukes, en over 10 zal je hun naam niet meer weten als je ze op de radio hoort. En puur gebaseerd op de feiten is het ook wel enigszins verklaarbaar. The Dukes bestaat bijvoorbeeld sinds 2010 en bracht al na een halfjaar hun eerste EP, genaamd Resilient Lover, uit. Nu, dus echt vlak daarna, staat er een heel album klaar. Heeft de band eigenlijk wel de tijd genomen om zichzelf te worden? Een ander voorbeeld is de line-up van de band. Er is gekozen voor vier bandleden, een gitaar/zang, een drums, een gitaar en een bas. Is het wel mogelijk om met deze standaard line-up, met name als de zang niet héél kenmerkend is, een niet-standaard album te maken?
Mijn grote hint is daarom: neem de tijd, en werk aan je eigen sound. Een band heeft iets “eigens” nodig, iets waar je nummers aan herkent. Het gaat om het speciale randje waardoor bij vergelijkingen moet zeggen “ongeveer zoals een nummer van Coldplay, maar dan minder Coldplay”, of “ongeveer zoals Zeromancer, maar dan iets standaarder”. Want, zoals The Dukes zelf in één van hun nummers zingt: ‘everyone’s got something special’, en dat speciale, wat The Dukes zelf ook vast heeft, moet je uitbuiten. Niet wegstoppen in een hoekje, zoals ze, tegenstrijdig met hun eigen teksten, op dit moment doen. Werk eraan!
Aanstaande 17 oktober staat The Dukes in de Melkweg te Amsterdam. Het album Victory komt officieel uit op 5 december dit jaar. Volg tot die tijd alle laatste nieuwtjes op hun site, TheDukesMusic.com.
