Het was op een zaterdagmiddag dat ik met iemand die ik niet erg goed ken naar de stad fietste en het gesprek op de een of andere manier op anime kwam.
Je weet wel, Japanse tekenfilms/series, met een enge gloed over zich, die alleen door emo’s worden bekeken, die daar vervolgens ontzettend leuke inside jokes over maken op Twitter, die je dan niet begrijpt. Dat dus. Deze vriend/kennis keek deze en was er op energieke wijze fan van, en ik zeg in een opwelling: “Ja, ik wil ook nog wel eens in m’n leven een anime gekeken hebben.” In het kader van het ontdekken van de wereld: het opsnuiven van de Japanse cultuur, of die van de alternatievelingen van de onze. Wereldreizen vanachter de computer, dat moet toch ideaal zijn?
Thuis
Dat had ik uitgesproken, en toen ik thuis was kreeg ik een mail met anime-aanbevelingen. Met inderdaad allemaal freaked out namen, waar het gemakkelijk is bang van te worden. Toch was m’n interesse gewekt, want in Japan – schijnt het – worden tekenfilms bepaald veel serieuzer genomen, en anime is in feite ook een combinatie van beeldende kunst en film. Daarom dacht ik als totaal onwetende eens vanuit het perspectief van de kunstjournalist anime te duiken.
Eén keer dan
Het schijnt – dit heb ik dus allemaal alleen nog gehoord – dat het ontzettend belangwekkend is animes te kijken, omdat het een kijkje geeft in de Japanse cultuur, die erg van de Europese verschilt. Emoties zijn slecht. Die dienen onderdrukt te worden. Er heerst een zekere beklemmende sfeer, geweld en gestoordheid zijn veel minder taboe. Er is sprake van een zeer aanwezige eercultus. Zelfmoord is in Japan ook veel geaccepteerder. Dat biedt een bodem tot inzichten die je leven zullen veranderen, niet? Voldoende reden om tenminste één keer één aflevering te zien.
Zo gezegd zo gedaan: ik opende animecrazy.net en zocht naar Full Metal Alchemist (Brotherhood) waarvan ik vervolgens niet veel begreep, omdat er erg veel gebeurde, met veel personen zonder namen, die niet van elkaar te onderscheiden waren. “Alle Aziaten lijken ook zo op elkaar!”, maar dat vooroordeel klopt ook echt voor een ongeoefend oog. Deze “actie anime over alchemie, vol drama en psychologie” ging aan mij voorbij.
Nog een
Na een korte pauze nam ik vervolgens de volgende serie van de lijst: Death Note. “Een hyperintelligente jongen verveelt zich en vindt een voorwerp waarmee hij massaal mensen kan vermoorden.” “Een anime vol met ethische kwesties.” Hier wordt in het begin maar één belangrijk persoon geïntroduceerd – en een God van de Dood, die nogal goed van de hoofdpersoon te onderscheiden is. De beste jongen vindt een boekje dat de “Death Note” heet te zijn. Als van iemand de naam daarin wordt opgeschreven, terwijl aan diegene wordt gedacht, sterft binnen veertig seconden aan een hartaanval. Light, zo heet de hoofdpersoon vermoedelijk – het is niet heel erg duidelijk – begint als een bezetene criminelen uit te roeien voor een betere wereld. De wereldgemeenschap komt achter deze ‘toevalligheden’ en stuurt een soort van hypergenie achter de mysterieuze oorzaak aan.
Meer weet ook ik niet, maar ik ga zeker verder kijken, want inderdaad, de Japanse beeldcultuur is verfijnd en het verhaal kent alleen al in de introducerende twee episodes onverwachte wendingen. Het voelt als een nieuwe jas, een hele nieuwe, misschien wel iets te modieus om mee over straat te durven. En toch is het een aanrader, alleen al omdat je er niet mee naar buiten hoeft. Nog steeds kan ik niet vertellen of anime kunstzinnige of levensveranderende waarde heeft, maar het zal het zeker waard zijn dat te onderzoeken.
Voor wie enthousiast is geworden, een aantal opvallende titels uit de aanbevelingslijst:
“Gewoon goede” anime:
- Code Geass: vergelijkbaar met Death Note, maar meer actie, meer epiek en meer robots.
- Cowboy Bebop: ongeëvenaarde soundtrack, een anime met actie, over futuristische premie jagers, met een melancholieke jazz/bluessfeer
“Zwartgallige experimentele” anime:
- Cat Soup: 30 minuten durend meesterwerk, dat op het eerste gezicht de meest onbegrijpelijke anime ooit is, maar waarover goed theorieën te vormen zijn.
- Paranoia Agent: “giga-experimenteel”
- Sayonara Zetsubou Sensei: comedy anime over een depressieve schoolleraar, vol Japanse inside jokes en niet te vatten voor het westerse publiek, hardcore Japans, maar geeft wel een kijkje in die samenleving
