Het leven duurt lang. Zo lang dat het haast eeuwig lijkt. Toch tikt de tijd voort en leeft iedereen maar één keer. Het is dus onvermijdelijk om keuzes te maken. Alles wat je leeft, leef je dit leven en daarna nooit meer. Of je het ziet als een uitdaging of als het noodlot zelf, doet er niet toe: het leven écht weloverwogen leven is en blijft een hele kunst. Maar dan eentje waar je niet zelf voor kunt kiezen. Als een schilderijengalerij, maar dan zonder deur naar het park.
Niet goed of fout
Het leven is niet fundamenteel goed of fout te doen. Het is alleen te leven. Alleen jij bepaalt de kleuren waar je mee verft, zolang je maar op het schildersdoek blijft. En dat is aan de ene kant soms heel erg leuk, maar aan de andere kant ook soms helemaal niet.
Niemand bepaalt tenslotte wat je moet of mag doen, want wat je in je leven doet bepaal je helemaal zelf. Heel hard mee neuriën met je lievelingsmuziek, verstoppertje spelen met je knuffelbeer of ’s nachts zonder reden heel ver rennen, alles kan. Gelukkig zijn kan op elke gewenste manier, geen godheid die je tegen houdt.
Zelf verantwoordelijk
Aan de andere kant betekent het misschien wel dat je zélf verantwoordelijk bent voor de scheidslijn tussen goed en fout. Lastig. Moet je daarom dan maar doen wat je wilt? Maar is wat je doet, wel écht wat je wilt? Is wat je laat, wel écht wat je niet wilt? En als je er achteraf pas achterkomt, is jouw moment op het podium al geweest…
Het leven duurt lang en zit vol met keuzes. Voor mij is de levenskunst het maken van de goede keuzes, op basis van eigen emoties, verstand en gevoel, maar zonder verdere stress. Dan leef je nog steeds niet echt eeuwig, maar wel -zoals het een echte levenskunstenaar betaamt- twee in één: gelukkig en zelf bepaald goed. Dat wil ik ook.
Ik moest tijdens het lezen heel erg aan deze reclame denken.