Er mag geen twijfel over bestaan: Christopher Nolan is een buitengewoon succesvol en populair regisseur. Maar grote populariteit is geen maatstaf voor genialiteit. Michael Bay is zeer populair, maar er is niemand die de meester der ontploffingen enig artistiek talent wil toekennen. Nolan geniet een andere status. Hij wordt door velen aanbeden en door sommigen de Stanley Kubrick van het nieuwe millennium genoemd. Laten we eens een blik werpen op dit genie van Nolan. Lees verder.

Was de stijlvolle benaming vorig jaar nog ‘Spoohkuis’, dit jaar kwam de k gewoon voor de h te staan. Dat betekent niet dat we de voorstelling ineens kunnen vergelijken met het gemiddelde griezelpaleis dat we vinden op de kermis of op een attractiepark. Spookhuizen zijn niet leuk, zeg nou zelf. Geesten van de lopende band beginnen we te herkennen, de doodskoppen met synthetische schimmel waren duidelijk in de uitverkoop want die zagen we al vijf keer eerder. Dit spookhuis gaat voorbij aan spinnenwebben, monsters en bloed en gebruikt een veel gewaagder instrument om de spanning op te voeren: jou. Lees verder.

Afgelopen maandag kon men een lijkwagen spotten voor de deur van Pathé Buitenhof. Ernaast lag een rode loper en er liepen wat mensen in mooie jurken en pakken heen en weer. De wereldpremière van Witte Wolken vond plaats. Deze film is geschreven en geregisseerd door Eva Knoet die hem ook in eigen beheer uitbracht. Witte Wolken gaat over een sterfgeval en hoe drie personen op hun eigen manier met dit verdriet omgaan. Ondanks dit zware onderwerp hoorden we van Robert Rosier dat het geen zwaarmoedige film was. Ik was al nieuwsgierig, maar nu werd mijn interesse echt gewekt, want hoe maak je een film over de dood die niet zwaarmoedig is? Lees verder.

Je wordt wakker en staart in de indringende blik van een afgebeelde man die immer op de aanwezige schermen pronkt. Door een ijzige en commanderende stem word je gedwongen je bed te verlaten en je sluit je aan bij de grote massa waarin je slechts een vervangbare schakel bent. Voordat de arbeid begint, word je met je broeders en zusters in een grote ruimte verzameld waar je wordt verteld over de voortdurende oorlog met Eurazië. En hoewel je het niet wilt en niet begrijpt, open je je mond en spuw je al schreeuwend je haat uit tegen deze onbekende vijand. Je volgt braaf de bevelen en gelooft zonder tegenspraak de twijfelachtige waarheid die door je geliefde overheid wordt uitgesproken. Ondanks je gebondenheid en slaafse karakter ben je intens gelukkig en houd je van je grote leider: Big Brother. Lees verder.

De eigenzinnige Finse zangeres Chisu heeft het vanaf de eerste klanken uit haar gouden strot al goed gedaan in eigen land. Het begon in 2008 met Alkovi, waarna in 2009 Vapaa ja Yksin en in 2011 Kun Valaistun verschenen. Ze heeft al meerdere prijzen gewonnen en werkt samen met andere grote namen, zoals Tarja Turunen (ex-Nightwish). Bovendien is zij de artieste waarvan het 9-jarige meisje met de Winnie the Pooh-laptop muziek had gedownload (het zogeheten Chisugate-schandaal). Wij vinden het tijd voor een nieuw album, maar dan mag deze getalenteerde dame wel eerst eens in het buitenland geïntroduceerd worden. Dat ze alleen in het Fins zingt, mag geen probleem zijn. Lees verder.

Als ik naar een voorstelling in het Circustheater ga, zijn mijn verwachtingen altijd hooggespannen. Ook dit keer. Zodra ik de zaal inloop zie ik een ouderwets voordoek hangen, rood met gele kwastjes aan de onderkant. De zijkanten van het toneel zijn grijs van kleur en lijken op de muren van een oud gotisch klooster. Een simpel, sober decor. Het zet de kijker compleet op het verkeerde been, want Sister Act gooit alle remmen los. Lees verder.